%0 Journal Article
%T سبک‌شناسی نحوی داستان «موسی و شبان»
%J  ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A مسیب شفیعی‌کیا
%A خدیجه بهرامی رهنما
%A مریم یوزباشی
%A زهره نورایی‌نیا
%D 2025
%\ 1404/04/20
%N 116
%V 18
%P 21-39
%K سبک‌شناسی نحوی
%K  داستان موسی و شبان
%K  نشاندار بودن بندها
%K  وجه فعل
%K  همپایگی نحوی
%X زمینه و هدف: سبک‌شناسی نحوی، شاخه ای از سبک‌شناسی لایه ای است که ویژگیهای
دستوری و ساختار جمله را در یک اثر ادبی مورد بررسی قرار میدهد. سبک شناسی نحوی،
از ساختاری نظام مند برخوردار است که به بررسی پیوند فرم و محتوا و کشف سبک منحصر
به فرد یک شاعر یا یک نویسنده که در پس اغراض کلامی پنهان است، میپردازد. در این
رویکرد، سبک‌شناس از سطح واژگان فراتر میرود و به کشف زیباییهای ساختاری یک اثر
دست مییابد.

روش‌ها: این پژوهش با روش توصیفی-
تحلیلی، مسئله الگوهای نحوی، انحراف از زبان معیار و تشخص سبکی مولانا را در
داستان «موسی و شبان» مورد سبک‌شناسی نحوی قرار میدهد. 

یافته ها: بندهای نشاندار، بسامد بیشتری در این داستان داشته است. اغلب جمله ها
کوتاه هستند و جمله های مرکب نیز ساختار پیچیده ای ندارند. کوتاهی جمله ها، به
بیان روایی و انتقال اندیشه سرعت بیشتری بخشیده است. سبک گسسته و هم‌پایه، بر خلاف
سبک وابسته و متصل و تودرتو بسامد فراوانی دارد و ضرباهنگ بیشتری را در روایت
داستان به وجود آورده است. 

نتیجه گیری:پیوستارهای معنایی و دستوری باعث استحکام و انسجام متن شده است. وجه
اخباری، بسامد فراوانی نسبت به دیگر انواع وجه در این داستان دارد. بنابراین ساختار
نحوی جمله ها، در انتقال صریح اندیشه های عارفانه و عاشقانه مولانا مؤثر قلمداد
شده اند.
%U https://bahareadab.com/article_id/1912