%0 Journal Article
%T بررسی مضامینِ عرفانی غزلیاتِ غلامرضا دبیران
%J  ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A سید محمد باقر
%A زهرا وهاب
%A ناهید مالکی
%D 2026
%\ 1404/12/15
%N 123
%V 19
%P 157-181
%K شعر
%K  عرفان
%K  ادبیات معاصر
%K  غلامرضا دبیران
%X زمینه و هدف: یکی از ویژگیهای شاخص ادبیّات
ایرانی، غنای مضامین عرفانی است. این مضامین، جزیی جدایی-ناپذیر از ادبیّات منظوم
و منثور فارسی است. این رویکرد اگر چه در اوایل این سده با رواج اندیشه های غربی
کمرنگتر شد؛ امّا بعد از انقلابِ اسلامی ایران، در شعرِ فارسی وسعت و دامنۀ زیادی
یافت، به گونه ای که در شعرِ شاعرانی که هر دو دوره را درک کرده و با ایمانی
راستین به سرودنِ اشعار پرداخته اند؛ نوعی التزام در کاربردِ مضامینِ عرفانی
مشاهده میشود.

روشها: این جستار، با بهره گیری از روش پژوهش کتابخانه
ای به معرفی و شرح آثار غلامرضا دبیران و
واکاوی و بررسی مضامینِ عرفانی در غزلِ او میپردازد و قصد دارد با ارائۀ شواهدی از
دیوانِ وی با عنوانِ "ابجدِ عشق" تاثرپذیری شاعر را از ادببات عرفانی و
عرفان موجود در سبک عراقی تشریح نماید.

یافته ها: این پژوهش
با در نظر گرفتن مفاهیم بنیادی عرفان و نیز مراحل سیر و سلوک در وادی عشق و معرفت،
اقدام به استخراج شواهدی از میان غزلیات دبیران نموده است که به روشنی بیانگر
اندیشه های عارفانه او و مبین تاثیر پذیری وی از ادبیات عرفانی است. ابیات انتخابی
نشان دهنده بسامد بالای اندیشه و نگرش عرفانی شاعر است. در این ابیات مفاهیمی نظیر: عشق، تجرید، دل، زلف، شوق، رضا، حیرت، فنا،
مستی، استغنا و پیر و مراد خودنمایی می‌کند.

نتیجه
گیری: پژوهش
حاضر موید این نکته است که غلامرضا دبیران، با بهره گیری از اصطلاحات و مضامینِ
عرفانی گوناگون، توانسته نام خود را در زمرۀ شاعرانِ عارفِ زمان خود ثبت کند.
%U https://bahareadab.com/article_id/2025