امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136146020210501The Foregrounding Strategies in the Discourse of Tasawwuf; Case Study: The Sufist Legacy of Abu Said Abulkhairشیوه های برجسته سازی در گفتمان تصوف؛ مطالعۀ موردی: میراث صوفیانۀ ابوسعید ابوالخیر167182544810.22034/bahareadab.2021.5448faمحمدعلیبیدلیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.noEmail: bideli.ali@gmail.comمحمدرضاصالحی مازندرانی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.yesEmail:mo.salehi@scu.ac.irنصرالهامامی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانnoEmail: nasemami@yahoo.comقدرتقاسمی پور دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.noEmail:gh.ghasemipour@yahoo.comمحمدعلیبیدلیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.nobideli.ali@gmail.comمحمدرضاصالحی مازندرانیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز،ایران.yesmo.salehi@scu.ac.irنصرالهامامیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.nonasemami@yahoo.comقدرتقاسمی پور دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.nogh.ghasemipour@yahoo.comJournal Article13990605BACKGROUND AND OBJECTIVES: One of the concepts that is inherently associated with the concept of otherness is "highlighting". The basis of emphasis is to place the "us" at the positive pole. Emphasis appears in various forms in the realm of discourse. In order to examine the ways in which Abu Sa"id"s dignity-oriented discourse interacts and conflicts with other discourses, it must be shown what highlighting tools this discourse has used to consolidate power and become hegemonic. The components of highlighting the text are: creating a kind of connection between the attributed places, monasteries and shrines of the elders, with the Prophet and the prophets and diverting the minds from the pilgrimage to the Kaaba to the shrines of the elders, simulating events, actions and Sufi figures with religious leaders for legitimacy. Highlighting the sanctity of Sufism to avoid criticism and highlighting religious tolerance for the development of discourse. METHODOLOGY: The research method in this article is descriptive-analytical and the method of data collection is documentary (library).FINDINGS: Abu Saeed authorities are detained in a bipolar prison. The basis of these confrontations is "contradiction". And in this contradiction, there is a hierarchical relationship. In this duality, the approval of Abu Sa"id is a denial other than him; So the value of one is always superior to the other. The basis of emphasis is to place the "self" at the positive pole. CONCLUSION: Place in any discourse is a prominent component. With this knowledge, the author highlights the attributed places such as the monastery and the shrines of the elders, and in this way uses the authoritative elements in rival discourses such as building a monastery by the order of the Prophet, equality of the shrines with the shrines of the prophets, superiority of the shrines over the Kaaba.زمینه و هدف: یکی از مفاهیمی که در ذات خود با مفهوم غیریت همراه است، «برجسته سازی» است. اساس برجسته سازی قرار دادن «خود» در قطب مثبت است. برجسته سازی به اشکال مختلف در عرصۀ منازعات گفتمانی ظاهر میشود. برای بررسی شیوه های تعامل و تنازع گفتمان کرامت‌ محور ابوسعید با گفتمانهای غیر، باید نشان داد که این گفتمان از چه ابزارهای برجسته سازی برای تثبیت قدرت و هژمونیک شدن، بهره برده است. مؤلفه های برجسته سازی متن عبارتند از: ایجاد نوعی ارتباط بین مکانهای منتسب، خانقاه و مزار مشایخ، با پیامبر و انبیا و انحراف اذهان از زیارت کعبه به زیارت مزار مشایخ، شبیه سازی حوادث، اعمال و شخصیتهای تصوف با بزرگان دین برای کسب مشروعیت. برجسته سازی قُدسیت تصوف برای گریز از نقد و برجسته سازی تساهل دینی برای توسعۀ گفتمانی.روش مطالعه: روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی و روش گردآوری اطّلاعات، اِسنادی (کتابخانه ای) است. یافته ها: مقامات ابوسعید در یک زندان دوقطبی گرفتار است. پایه و اساس این تقابلها «تضاد» است. و در این تضاد رابطه ای پایگانی (سلسله مراتبی) برقرار است. در این دوگانه، تأیید ابوسعید بمنزلۀ نفی غیر اوست؛ پس همواره ارزش یکی برتر از دیگری است. اساس برجسته سازی قرار دادن «خود» در قطب مثبت است. نتیجه گیری: مکان در هر گفتمانی مؤلفه ای برجسته ساز است. مقامات‌نویس با این آگاهی مکانهای منتسب مانند خانقاه و مزار مشایخ را برجسته میکند، و در این راه از عناصر معتبر در گفتمانهای رقیب از جمله ساختن خانقاه به امر پیامبر، برابری زیارت مزار مشایخ با مزار انبیا، برتری زیارت مزار مشایخ نسبت‌به زیارت کعبه بهره میبرد.برجسته سازی, گفتمان تصوف, ابوسعید ابوالخیر, مقامات, تساهل.https://bahareadab.com/downloadPDF/1104.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1104.pdfhttps://bahareadab.com/article/شیوه های برجسته سازی در گفتمان تصوف؛ مطالعۀ موردی: میراث صوفیانۀ ابوسعید ابوالخیرhttps://bahareadab.com/en/article/The Foregrounding Strategies in the Discourse of Tasawwuf; Case Study: The Sufist Legacy of Abu Said Abulkhair