امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136179920240722Examining the most important methods of explaining oppression and justice in Parvin Etesami's courtبررسی مهمترین شیوه های تبیین بیداد و داد در دیوان پروین اعتصامی241261743510.22034/bahareadab.2024.7435faنگینخان‌محمدی اطاقسرادانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.nokhanmohammadi1402@gmail.comعبداللهحسن‌زاده میرعلیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. ایران.yes hasanzadeh@semnan.ac.irJournal Article14020717BACKGROUND AND OBJECTIVES: oppression and justice have always been together in history and have been reflected not only in the context of human life, but also in literary and artistic works. Not only the epic, mythological, admonitional, moral and sustainable literature is full of stories of oppression and justice, but Persian lyrical and romantic literature is also not devoid of these themes and it is only the oppressor who turns his face and turns into an indifferent and intolerant lover. Parvin Etisami is one of the leading poets of the contemporary era, who is in the transition from the constitutional era to the new era of Iranian history. He saw the rapid changes in Iran and the shortcomings and imperfections of the Iranian society, some of which were specific to his era, while others were ancient and common throughout the ages and inherent in human life, and he reflected them in his poetry. In order to reflect insurances and hopes, oppression and justice in his poetry, he chose methods that had a long history in Persian literature, but Parvin proved once again the effectiveness of these ancient methods with mastery combined with simplicity and sincerity. Clarity in criticism and ambiguity in attribution, allegory, debate, allusion, revitalization and dualization are among these methods. Parveen also added a tenderness to her expression that is unique to her and is the result of her feminine spirit. In this research, the ways of explaining oppression and justice and drawing the faces of the oppressors and the righteous in the poetry of Parvin Etisami are discussed. METHODOLOGY: The current research is descriptive and analytical and based on library studies. The basis of the research is Parvin Etisami"s Diwan with an introduction by Malek Al-Shaarai Bahar, and to select examples and evidence, all the Diwans have been examined. FINDINGS: Contrary to the opinion of some critics, Parvin is a critical poet, although he cannot be considered a revolutionary poet. In his criticisms, he deals a lot with the subject of oppression and justice. His most important technique in explaining the duality of oppression and justice is frankness in criticism and ambiguity in attribution. Other methods he uses to explain injustice and justice are to keep the umbrella of ambiguity over his poetry. To provide and guarantee this ambiguity, he makes ample use of debate and allegory, and debate and allegory in his poetry, when one side is inhuman, inevitably leads to recognition. Also, in order to provide ambiguity in attribution, Parvin uses allusions and attributes his frank criticisms to historical figures. Sharp dichotomy is a lot to highlight the duality of injustice and justice in his poetry. CONCLUSION: Parvin Etisami"s poetry is a mixture of morals, emotions and imagery, which he created with mastery while following the poetic style of the ancients, creating a modern poetic product suitable for today"s conditions. Relying on allegory and debate and choosing the format of the poem as the most important form of his poetry, he has reflected on the present and the day of the Iranian people in one of the most dangerous periods in the history of Iran. Parveen Etisami, as a woman and following the tradition of veiling in classical Persian poetry, speaks in a veil in many debates. Also, in his view, oppression is not necessarily human and may be cosmic.زمینه و هدف: بیداد و داد، همواره در تاریخ، همراه یکدیگر بوده اند و نه تنها در متن زندگانی بشر، بلکه در آثار ادبی و هنری نیز با هم و در برابر هم انعکاس یافته اند. نه تنها ادبیات حماسی، اساطیری، اندرزی، اخلاقی و پایداری، سرشار از روایتهای بیداد و داد است، بلکه ادب تغزلی و عاشقانۀ فارسی نیز خالی از این نوع مضامین نیست و تنها شخص بیدادگر است که چهره می‌گرداند و مبدّل به معشوق بی‌عنایت و بی‌مدارا میشود. پروین اعتصامی از شاعران متقدم دوران معاصر است که در مفصل گذار از عصر مشروطه به عصر جدید تاریخ ایران میزیست. او تغییرات سریع ایران و کاستی‌ها و نابه سامانیهای جامعۀ ایرانی را که برخی مختص عصر او و برخی دیگر کاستیهای کهن و مشترک در طول اعصار و ملازم زیست بشری بودند، دید و در شعر خویش انعکاس داد. او برای انعکاس دادن بیمها و امیدها و بیداد و داد در شعر خویش، شیوه هایی را برگزید که در ادب فارسی پیشینه ای دیرینه داشتند، اما پروین با چیره دستی همراه با سادگی و صمیمیت، باری دیگر کارایی این شگردهای کهن را اثبات کرد. صراحت در انتقاد و ابهام در انتساب، تمثیل، مناظره، تلمیح، جان‌بخشی و دوگانه سازی از زمرۀ این شگردها هسنند. پروین همچنین لطافتی را با شیوۀ بیان خویش همراه ساخت که مختص اوست و نتیجۀ روح زنانۀ وی است. در این پژوهش به بررسی شیوه های تبیین بیداد و داد و ترسیم چهرۀ بیدادگران و دادگران در شعر پروین اعتصامی پرداخته میشود. روش تحقیق: پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است. اساس پژوهش بر دیوان پروین اعتصامی با مقدمۀ ملک‌الشعرای بهار است و برای گزینش نمونه ها و شواهد، همۀ دیوان بررسی شده است. یافته ها: پروین به خلاف نظر برخی منتقدان، شاعری منتقد است اگرچه نمیتوان او را شاعری انقلابی به شمار آورد. او در انتقادهای خویش، به موضوع بیداد و داد، بسیار میپردازد. مهمترین شگرد او در تبیین دوگانۀ بیداد و داد، صراحت در انتقاد و ابهام در انتساب است. شگردهای دیگری که او برای تبیین بیداد و داد به کار میگیرد، برای حفظ چتر ابهام بر سر شعر اوست. او برای تأمین و تضمین این ابهام، از مناظره و تمثیل بهرۀ وافر میبرد و مناظره و تمثیل در شعر او هنگامی که یک سویش غیرانسان باشد، لاجرم به تشخیص می‌انجامد. همچنین پروین در راستای تأمین ابهام در انتساب، از تلمیح بهره میبرد و انتقادهای صریح خویش را به شخصیتهای تاریخی منسوب میدارد و برای برجسته شدن بیداد و داد، دست به دوگانه پردازی وسیع می‌زند. نتیجه: شعر پروین اعتصامی، آمیزه ای از اخلاق و عاطفه و تصویرپردازیهایی است که با استادی تمام در عین دنباله روی شیوۀ شاعری پیشینیان، محصول شعری امروزین و در خور احوال امروزیان را پدید آورده است. او با تکیه بر تمثیل‌ و مناظره و با گزینش قالب قطعه به عنوان مهمترین قالب شعری خویش، به انعکاس حال و روز مردمان ایرانی در یکی از خطیر‌ترین مقاطع تاریخ ایران پرداخته است. پروین اعتصامی به اقتضای زن بودن و به پیروی از پوشیده گویی سنّت‌شده در شعر کلاسک فارسی،در بسیاری از مناظرات، سخنش را در لفافه بیان میکند. همچنین بیداد و داد در شعر او لزوماً انسانی نیست و می‌تواند کیهانی باشد.پروین اعتصامی, شیوۀ بیان, بیداد, داد, تمثیل, مناظره.Parvin Etisami, expression, oppression, justice, allegory, debate.https://bahareadab.com/downloadPDF/1661.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1661.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی مهمترین شیوه های تبیین بیداد و داد در دیوان پروین اعتصامیhttps://bahareadab.com/en/article/Examining the most important methods of explaining oppression and justice in Parvin Etesami's court