امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136114020180807The Evolution and Development of the Education and Training of Children and Adolescents in Iran and the world (From Ancient Age until Now)دگردیسی سبک و شیوۀ آموزش و تربیت کودک و نوجوان در ایران و جهان (ازعصر باستان تاکنون)197211010.22034/bahareadab.2018.0faآسیهذبیح نیا عمراندانشیار دانشگاه پیام نورyesAsieh.zabihnia@gmail.comJournal Article00000000In ancient Persia, attitude to children, to train him for the future and adulthood was based. Ancient Iranians would celebrate children and young people and the education of their children were important. Iranians between seven and fifteen years of age called rational knowledge and learners in these years, in addition to learning religious sciences, natural, literature, literacy and familiarity with different lines drawing, history or career (life stories of historical figures), arrow shooting, Horseback Riding and "Siah gari", song (lyrics and odes) "Hamavaz" with music, playing the harp and other musical instruments, astronomy, chess and practicing honesty and teachers, were familiar. Holders of any offer them their children were taught to advance the profession by his father. However, the government orphanages for education and sons who must undertake great things in the future, sending professors who were hired. The Greeks believed that education is necessary. For children and adolescents with knowledge of the culture, learn the behaviors proportionate response to public life. Wealthy students continued their studies at universities in the major cities. Greek boys not to fill job positions, but also for the citizens of studying effectiveness. In Egypt, China and India as well as religious institutions with the aim of religious education in all historical periods have played a role. At the end of the twentieth century, the belief . became the world"s need for literacy. This article attempts to transformation and evolution from ancient times until now review the education system.در جهان باستان، نگرش به کودک، با هدف آموزش و تعلیم او برای بزرگسالی استوار بود. ایرانیان باستان کودکان و نوجوانان را گرامی میداشتند و به تربیت آنان اهمیت بسیار میدادند. ایرانیان سنین بین هفت تا پانزده سالگی را سن شناخت عقلی مینامیدند و در این‌سالها نوآموزان، افزون بر تعلیم دانشهای دینی، طبیعی، ادبیات خواندن و نوشتن و آشنایی با رسم خطهای گوناگون، تاریخ یا کارنامه (داستان زندگی شخصیتهای تاریخی)، کمان‌وری، سوارکاری و سپاهیگری، سرود (شعر و چکامه) همآوازی با موسیقی، نواختن چنگ و دیگر سازها، ستاره شناسی، شطرنج و تمرین راستگویی و دبیری، نیز آشنا میشدند. دارندگان هر پیشه ای فرزندانشان را برای پیش گرفتن پیشۀ پدری خود تعلیم میدادند. با اینهمه دولت برای آموزش و پرورش کودکان بی‌سرپرست و نیز پسرانی که باید در آینده کارهای بزرگ را برعهده میگرفتند، استادانی میفرستاد که مزد میگرفتند. در یونان و مصر و هند و چین نیز آموزش الزامی بود، مقالۀ حاضر تلاش دارد تا دگرگونی و سیرتحول و تطور سبک و شیوۀ سامانۀ آموزشی کودک و نوجوان را از دوران باستان تاکنون بررسی کند.سبک تعلیم, آموزش, ایران, کودک و نوجوان, تعلیم و تربیتEducational system , Iran , transformation and evolutionhttps://bahareadab.com/downloadPDF/716.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/716.pdfhttps://bahareadab.com/article/دگردیسی سبک و شیوۀ آموزش و تربیت کودک و نوجوان در ایران و جهان (ازعصر باستان تاکنون)https://bahareadab.com/en/article/The Evolution and Development of the Education and Training of Children and Adolescents in Iran and the world (From Ancient Age until Now)