Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361710320241120The philosophy of war and anti-war in Ferdowsi's Shahnameh from a different perspectiveفلسفۀ جنگ و ضد جنگ در شاهنامۀ فردوسی با نگاهی دیگر197228755210.22034/bahareadab.2024.7552enSeyedJalal HomaeiPh.D. student, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Yadgar Imam Khomeini (RAH) Shahrari Unit, Islamic Azad University, Tehran, Iran.nojalal.homaei39@gmail.comMaryamYouzbashiAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Yadgar Imam Khomeini (RAH) Shahrari Unit, Islamic Azad University, Tehran, Iran.yesMaryamyouzbashi@iausr.ac.irZohrehSarmadAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Yadgar Imam Khomeini (RAH) Shahrari Unit, Islamic Azad University, Tehran, Iran.nozohreh_sarmad1@iausr.ac.irJournal Article20240203BACKGROUND AND OBJECTIVES: In Ferdowsi"s famous and unique work, the fields of research and research from various aspects; Especially war is available. But contrary to the idea of ​​the present age, which does not consider peace to be a necessity of this age, in the Shahnameh, both war and anti-war, i.e. pacifism and pacifism, have been praised. War in the world of yesterday and today is not a negative phenomenon; It has even been praised as a leading element in political, moral, scientific, philosophical, etc. views. To the extent that the philosophy of war and peace has long attracted the attention of many such as Plato, Ibn Khaldun, Heraclitus, Kant, Hobbes, Nietzsche, Heidegger and others. According to Ferdowsi, war does not arise from human nature, nor is it a cause of warrior"s depravity. However, Ferdowsi is not only a praiser of war; Rather, the category of "anti-war" apart from the exceptional and inevitable factors of reconciliation in wars, such as famine, natural disasters, dreaming, etc., consciously and wisely emphasizes the non-war or anti-war. In Shahnameh, both war and anti-war have a strong presence. Wherever there is war, there is pacifism and anti-war. With all those unique descriptions of wars, sometimes war is said to be the cause of human shame, and Ferdowsi puts his inner desire and desire in the mind and language of the characters of Shahnameh to point out that he is anti-war. METHODOLOGY: The study method in this research is analytical-descriptive based on library resources combined with individual analysis. FINDINGS: There is no war in the Shahnameh because of lust or sedition. The philosophy of the most famous wars and anti-wars in the Shahnameh is generally based on the philosophy of patriotism, anti-badism, revenge, asceticism and religion. Examining the wars based on these five divisions opens a new door for the reader in relation to the Shahnameh. CONCLUSION: The results of the research show that war in the Shahnameh has philosophies that express human values ​​and thoughts and praise Iranians. These wars, together with a glimpse of anti-war, show the most logical and humane wars in the history of ancient Iran. In this article, the author has been able to show the philosophy of wars well and documented by presenting many verses.زمینه و هدف: در اثر پرآوازه و کم نظیر فردوسی، زمینه های تحقیق و پژوهش از جنبه های گوناگون؛ به ویژه جنگ فراهم است. اما بر خلاف تصور عصر حاضر که صلح را لازمۀ این عصر نمیدانند در شاهنامه، هم از جنگ هم از ضد جنگ یا همان صلح دوستی و صلح طلبی ستایش شده است.جنگ در دنیای دیروز و امروز نه به عنوان یک پدیدۀ منفی؛ حتی در جایگاه یک عنصر پیش‌برنده در نگره های سیاسی، اخلاقی، علمی، فلسفی و ..... ستایش نیز شده است. تا آن جا که فلسفۀ جنگ و صلح از دیرباز توجه بسیارانی چون افلاطون، ابن خلدون، هراکلیتوس، کانت، هابز، نیچه، هایدگر و دیگران را به خود جلب کرده است. جنگ در نظر فردوسی نه برخاسته از سرشت آدمی است و نه موجب پستی جنگجو. اما با این همه، فردوسی نه تنها ستایشگر جنگ نیست؛ بلکه به مقولۀ «ضد جنگ» جدا از عوامل استثنایی و بناچاری آشتی در جنگها مثل قحطی، بلایای طبیعی و خواب دیدن و ....... آگاهانه و خردمندانه بر عدم جنگ یا ضدجنگ تأکید میکند. در شاهنامه، جنگ و ضدجنگ هر دو حضوری قوی دارند. هر جا که جنگ است، صلح طلبی و ضد جنگ نیز حضور دارد. با آن همه توصیفات بینظیر از جنگها، گاهی جنگ عامل شرمندگی انسان بیان میشود و فردوسی خواسته و میل درونی خود را در ذهن و زبان شخصیتهای شاهنامه میکارد تا به ضدجنگ بودن خود اشاره کرده باشد. روش مطالعه: روش مطالعه در این پژوهش بر اساس تحلیلی- توصیفی و بر پایۀ منابع کتابخانه ای توأم با تحلیلهای فردی است. یافته ها : هیچ جنگی در شاهنامه از سر هوس یا فتنه انگیزی اتفاق نیفتاده است. فلسفۀ معروفترین جنگها و ضد جنگها در شاهنامه عموماً بر فلسفۀ وطن‌خواهی، بدی ستیزی، انتقام، آزستیزی و دینی استوار است. بررسی جنگها بر اساس این تقسیم‌بندی پنج گانه، دری تازه به روی خواننده نسبت به شاهنامه میگشاید. نتیجه گیری : نتایج پژوهش، بیانگر آن است که جنگ در شاهنامه دارای فلسفه هایی است که بیانگر ارزشها و اندیشه های انسانی و ستودۀ ایرانیان است. این جنگها همراه با نیم نگاهی به ضدجنگ، نشان از منطقیترین و انسانیترین جنگها در تاریخ ایران باستان دارد. نویسنده در این مقاله با ارائۀ ابیات فراوانی توانسته فلسفۀ جنگها را به خوبی و مستند نشان بدهد.فردوسی, فلسفه, جنگ, ضد جنگ, شاهنامهFerdowsi, philosophy, war, anti-war, Shahnamehhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1716.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1716.pdfhttps://bahareadab.com/article/فلسفۀ جنگ و ضد جنگ در شاهنامۀ فردوسی با نگاهی دیگرhttps://bahareadab.com/en/article/The philosophy of war and anti-war in Ferdowsi's Shahnameh from a different perspective