Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811520251122Verbal Innovation in the Poems of Masoud Saad Salman and Jamaluddin Abdolrazzaq Isfahani: A Stylistic Studyبدیع لفظی در قصاید مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی: مطالعه ای سبک‌شناسانه165183797910.irandoi.2002/bahareadab.2025.7979enMortezaBaratiAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Farhangian University, Tehran, Iran.yesmt.barati@cfu.ac.irJournal Article20250622BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study explores the comparative use of rhetorical figures of sound in the poetry of Masʿud Saʿd Salman and Jamal al-Din ʿAbd al-Razzaq Isfahani. Rhetorical devices have long enriched Persian poetry by creating harmony, beauty, and emphasis. Since musicality is regarded as a central element in defining poetry within Persian literary tradition, investigating these devices provides insight into the artistic depth and stylistic distinctions of the two poets. METHODOLOGY: The research is based on a systematic stylistic analysis of selected qasidas composed by both poets. Poems were examined for the frequency and types of rhetorical figures of sound, with particular attention to devices such as paronomasia (jinās) and rhymed prose (sajʿ). Instances were categorized and then compared across the two corpora to highlight similarities and differences in their stylistic tendencies. FINDINGS: The analysis indicates that Masʿud Saʿd Salman employed rhetorical figures of sound more extensively and consistently than Jamal al-Din. His preference for certain devices, especially jinās and sajʿ, gave his poetry a heightened sense of rhythm and musicality, making the verses more melodious and cohesive. In contrast, Jamal al-Din’s poems, while not devoid of rhetorical figures, demonstrate less reliance on them and thus reflect a comparatively lighter musical structure. This distinction suggests that Masʿud Saʿd’s poetry conveys a stronger “poetic essence” through its reliance on sound patterns and phonetic artistry. CONCLUSION: The findings underscore the value of rhetorical analysis in Persian stylistics. By comparing poets’ uses of literary devices, such studies not only clarify individual stylistic identities but also reveal broader tendencies within literary history. This research demonstrates that stylistic inquiry into rhetorical figures can help distinguish between poets and periods, offering a more nuanced understanding of the evolution of Persian literary expression.زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی و مقایسه میزان استفاده دو شاعر برجسته ادب فارسی، مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی، از صنایع بدیعی لفظی در اشعارشان سامان یافته است. صنایع بدیعی از دیرباز نقشی مهم در زیباسازی و غنای کلام ایفا کرده اند و تحلیل آنها میتواند راهگشای درک بهتر سبک و جوهر شعری شاعران باشد. اهمیت این موضوع در آن است که موسیقی درونی و لفظی شعر، یکی از عناصر بنیادین تعریف شعر در سنت ادبیات فارسی به شمار میرود و بررسی این جنبه ها میتواند جایگاه شاعران را در میان همعصرانشان روشن‌تر سازد. روش: در این تحقیق، اشعار دو شاعر بطور نظام‌مند از نظر بسامد و نوع کاربرد صنایع لفظی بررسی شده است. برای این منظور، نمونه های قابل توجهی از قصاید هر دو شاعر استخراج و بر اساس معیارهای بلاغی و بدیعی دسته بندی گردیده اند. سپس مقایسه ای میان میزان بهره گیری و تنوع صنایع بدیعی در آثار آنان صورت گرفته تا تفاوتهای سبکی و بلاغی مشخص شود. یافته ها: بررسیها نشان داد که مسعود سعد سلمان به طور کلی بهره بیشتری از صنایع بدیعی لفظی برده است و این استفاده در برخی موارد، همچون جناس و سجع، برجستگی بیشتری دارد. همین امر موجب شده است که شعر او موسیقایی‌تر و از نظر آهنگینگی و انسجام لفظی غنی‌تر جلوه کند. در مقابل، جمال‌الدین عبدالرزاق هرچند از این صنایع استفاده کرده است، اما بسامد و شدت بکارگیری آنها به پای مسعود سعد نمیرسد. بر این اساس، میتوان گفت که شعر مسعود سعد از منظر موسیقایی، «جوهر شعری» بیشتری دارد. نتیجه گیری:یافته های این پژوهش نشان میدهد که تحلیل بلاغی و بدیعی میتواند ابزاری کارآمد برای سبک‌شناسی و تمایزگذاری میان شاعران و دوره های ادبی باشد. پژوهش حاضر تأکید میکند که برای شناخت بهتر سیر تطور ادبیات فارسی، انجام مطالعات مشابه در حوزه بلاغت ضروری است تا سبک فردی هر شاعر و سبک کلی هر دوره با دقت بیشتری شناسایی گردد.سبک‌شناسی ادبی, مسعود سعد سلمان, جمال‌الدین اصفهانی, بدیع لفظی, مقایسه و تحلیلLiterary Stylistics, Masoud Saad Salman, Jamal al-Din Isfahani, Badi' al-Riffi, Comparison and Analysishttps://bahareadab.com/downloadPDF/1904.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1904.pdfhttps://bahareadab.com/article/بدیع لفظی در قصاید مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی: مطالعه ای سبک‌شناسانهhttps://bahareadab.com/en/article/Verbal Innovation in the Poems of Masoud Saad Salman and Jamaluddin Abdolrazzaq Isfahani: A Stylistic Study