Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361912220260622“A Comparative Study of Syntactic Deviations in the Persian and English Translations of Juz’ 30 of the Holy Qur’an: A Linguistic Approach Based on Henry Widdowson’s Theoretical Framework.”مقایسه انحرافات نحوی در ترجمه های فارسی و انگلیسی جزء سی قرآن کریم: رویکردی زبان‌شناسی بر اساس چهار چوب نظری هنری ویدوسون91114818910.irandoi.2002/bahareadab.2026.8189enSoheilaMohammad pourphd student in Linguistics, SR.,C., Islamic Azad University, Tehran, Iran.nosoheila.mohammadpour@iau.ac.irZahraAbolhasani ChimehAssociate Professor, Department of Linguistics, faculty of literature and Humanities, University of Tehran, Tehran, Iran.yesZahra.abolhasani@ut.ac.irMahnazKarbalai SadeghAssistant Professor of Linguistics, SR.C., Islamic Azad University, Tehran, IrannoMahnaz.K.Sadegh@iau.ac.irJournal Article20260209BACKGROUND AND OBJECTIVES: The 30th Juzʾ of the Holy Qur’an is rich in foregrounded structures and various types of syntactic deviation that play a significant role in meaning construction, rhetorical effect, and the aesthetic formation of the text. The present study, drawing on Henry Widdowson’s stylistic approach,aims to examine and compare the representation of these deviations in two translations: the Persian translation by Fooladvand and the English translation by Arberry. The central question concerns the extent to which structural differences between the source and target languages, as well as the translators’ strategies, have influenced the transfer of the rhetorical and aesthetic values of this Juzʾ. METHODOLOGY: This research adopts a descriptive–analytical approach. The data consist of ten types of syntactic deviation extracted from the 30th Juzʾof the Qur’an. The performance of the two translators was examined through quantitative frequency analysis and qualitative analysis of translation strategies. The study also considers the typological differences among Arabic, Persian, and English within the framework of Widdowson’s theoretical model. FINDINGS: The results show that deviations not directly tied to word order, such as number disagreement in verbs, were fully transferred in both translations. By contrast, deviations rooted in the Arabic syntactic system, including tense shifts, were largely eliminated and normalized due to structural constraints in the target languages. Moreover, Arberry, with a source‑oriented approach, retained more syntactic defamiliarization features, including pronouns without antecedent.Fooladvand, however, adopting a target‑oriented strategy, adjusted many such deviations, such as object omission, to align with Persian norms and improve textual fluency. CONCLUSION: The transfer of Qur’anic syntactic deviations is a multidimensional process influenced both by cross-linguistic structural differences and by translators’ strategic orientations. The findings suggest that Arberry’s translation is more successful in preserving stylistic and rhetorical functions, whereas Fooladvand’s translation proves more effective in producing a fluent and accessible text for Persian readers.زمینه و هدف: جزء سی‌ام قرآن کریم مملو از ساختارهای برجسته و انواع انحرافات نحوی است که نقش مهمی در انتقال معنا، ایجاد جلوه های بلاغی و شکل‌گیری زیبایی‌شناسی متن دارند.پژوهش حاضر با رویکرد زبانشناسی هنری ویدوسون و با هدف بررسی و مقایسۀ نحوۀ بازنمایی این انحرافات در دو ترجمۀ فارسی (محمد‌مهدی فولادوند) و انگلیسی (آرتورجان آربری) انجام شده است. مسئلۀ اصلی آن است که تفاوتهای ساختاری میان زبانهای مبدأ و مقصد و نیز راهبردهای ترجمه ای مترجمان تا چه اندازه بر انتقال ارزشهای بلاغی و زیباشناسی این جزء تأثیر گذاشته است. روشها: پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. داده ها شامل ده نوع انحراف نحوی استخراج‌شده از جزء سی‌ام قرآن کریم است. عملکرد دو مترجم با بهره گیری از تحلیل کمی بسامدها و تحلیل کیفی راهبردهای ترجمه و نیز با توجه به تفاوتهای رده شناسی سه زبان عربی، فارسی و انگلیسی و در چهارچوب نظری ویدوسون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد انحرافاتی که به ساختار ترتیب واژگان وابستگی مستقیم ندارند، مانند انحراف در شمار فعل، به طور کامل در هر دو ترجمه منتقل شده اند. در مقابل، انحرافات وابسته به نظام نحوی زبان عربی، مانند تغییر زمان فعل، به دلیل محدودیتهای زبانهای مقصد حذف شده و در روند ترجمه هنجارسازی شده اند. همچنین مشخص شد آربری با رویکردی مبدأگرا بخش بیشتری از آشنایی‌زداییهای نحوی متن، از جمله ضمایر فاقد مرجع، را حفظ کرده است؛ در مقابل، فولادوند با رویکردی مقصدگرا بسیاری از این انحرافات را، از جمله حذف مفعول، برای هماهنگی با هنجارهای زبان فارسی و افزایش روانی متن تعدیل کرده است. نتیجه گیری: انتقال انحرافات نحوی قرآن فرایندی چندبعدی است که هم به تفاوتهای زبانی وابسته است و هم متأثر از راهبردهای ترجمه ای مترجمان. یافته ها نشان میدهد ترجمۀ آربری در حفظ سبک و کارکردهای بلاغی موفقتر‌ است؛ اما ترجمۀ فولادوند در تولید متنی روان و قابل‌فهم برای مخاطب فارسی‌زبان کارآمدتر عمل کرده است.انحراف نحوی, ترجمه قرآن, جزء سی‌ام, فولادوند, آربری, ویدوسونsyntactic deviation, Quran Translation, the 30th Juz, Fooladvand, Arberry, Henry Widdowsonhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2006.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2006.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقایسه انحرافات نحوی در ترجمه های فارسی و انگلیسی جزء سی قرآن کریم: رویکردی زبان‌شناسی بر اساس چهار چوب نظری هنری ویدوسونhttps://bahareadab.com/en/article/“A Comparative Study of Syntactic Deviations in the Persian and English Translations of Juz’ 30 of the Holy Qur’an: A Linguistic Approach Based on Henry Widdowson’s Theoretical Framework.”