امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Sultani Kermanshahi’s Imitations of Earlier Poetsتقلیدهای سلطانی کرمانشاهی از شاعران متقدم124814810.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8148faفاطمهمیرزاییگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اقلید، دانشگاه آزاد اسلامی، اقلید، ایران.no5139915103@iau.irمحمدرضاتقیهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اقلید، دانشگاه آزاد اسلامی، اقلید، ایران.yesMr.taghieh@iau.ac.irصادقفلاحیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اقلید، دانشگاه آزاد اسلامی، اقلید، ایران.noSadegh.falahi@iau.ac.irJournal Article14040923BACKGROUND AND OBJECTIVES: The literary return style in Iran adopted a revivalist approach that sought to imitate the methods of the great poets of earlier centuries. Sultani Kermanshahi is one of the prominent poets of this period in the field of qasida composition. His divan constitutes a rich treasury of poetic responses and imitations of at least eighteen earlier poets. The aim of this article is to provide a comprehensive analysis of the scope, quality, and different levels of his influence from these poets—on linguistic, literary, and intellectual levels—and to examine how tradition and innovation are combined in his divan. METHODOLOGY: This study employs a descriptive–analytical method based on library resources and manuscript copies of Sultani Kermanshahi’s divan. Through a comparative examination of numerous paired poems (Sultani’s qasidas and the qasidas he imitated), the research analyzes influence across three levels: linguistic, literary, and intellectual. FINDINGS: Sultani’s influence from earlier poets is extensive and profound at all three levels. At the linguistic level, he carefully reproduces their meters, rhyme schemes, refrains, and syntactic structures. At the literary level, he adopts their imagery, motifs, and rhetorical techniques—from Khāqānī’s complexity to Farrukhī’s simplicity. At the intellectual level, he integrates Nāser‑e Khosrow’s philosophical worldview, Sanā’ī’s mysticism, Farrukhī’s panegyric orientation, and Saʿdī’s emotional richness with Shi‘i thought and the sociocultural needs of the Qajar era. CONCLUSION: In the process of iqtifāʾ (poetic following), Sultani Kermanshahi does not merely engage in passive repetition or imitation; rather, through a deep understanding of the capacities of Persian poetry, he achieves a creative re‑creation within the framework of tradition. By synthesizing the linguistic, literary, and intellectual dimensions of multiple earlier poets, he emerges not as a mere imitator but as a figure who reconnects the missing links of the qasida tradition and plays a significant role in its continuation and revival during the Qajar period.زمینه و هدف:سبک بازگشت ادبی در ایران با رویکردی احیاگرانه به تقلید از شیوۀ شاعران بزرگ قرون پیشین پرداخت. سلطانی کرمانشاهی از شاعران برجستۀ این دوره در عرصۀ قصیده سرایی است که دیوان او گنجینه ای از استقبال و اقتفا از دست‌کم ۱۸ شاعر متقدّم است. هدف این مقاله، تحلیل جامع دامنه، کیفیت و سطوح گوناگون تأثیرپذیری او (در سطوح زبانی، ادبی و فکری) از این شاعران و چگونگی تلفیق سنّت با نوآوری در دیوان اوست. روش‌شناسی:این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و نسخ خطی دیوان سلطانی کرمانشاهی، به بررسی تطبیقی جفت‌شعرهای متعدد(قصاید سلطانی و قصاید مورد تقلید) در سه سطح زبانی، ادبی و فکری پرداخته است. یافته ها:تأثیرپذیری سلطانی در هر سه سطح، گسترده و عمیق است. در سطح زبانی او وزن، قافیه، ردیف و ساختارهای نحوی شاعران پیشین را به دقت بازتولید کرده است. در سطح ادبی صور خیال، موتیف‌ها و تکنیک‌های بلاغی آنان (از دشواسازی خاقانی تا سادگی فرخی) را به کار گرفته است.در سطح فکریجهان‌بینی فلسفی ناصرخسرو، عرفان سنایی، رویکرد مدحی فرخی و غنای عاطفی سعدی را با تشیّع و نیازهای عصر قاجار تلفیق کرده است. نتیجه گیری:سلطانی کرمانشاهی در فرایند «اقتفا»، صرفاً به تکرار و تقلید منفعلانه اکتفا نکرده، بلکه با درک عمیق از ظرفیت‌های شعر فارسی، به «بازآفرینی» خلاقانه در چارچوب سنّت دست زده است. او با تلفیق سطوح سه گانۀ زبانی، ادبی و فکری شاعران متعدد، نه یک مقلّد صرف، بلکه پیونددهندۀ حلقه های مفقود سنّت قصیده پردازی به شمار میرود و نقش مهمی در استمرار و احیای این سنّت در دورۀ قاجار ایفا کرده است.Imitation, Sultani Kermanshahi, Return literary style, influence, poetic response, earlier poets.تقلید, سلطانی کرمانشاهی, سبک بازگشت ادبی, تأثیرپذیری, استقبال, شاعران متقدم.https://bahareadab.com/downloadPDF/1987.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1987.pdfhttps://bahareadab.com/article/تقلیدهای سلطانی کرمانشاهی از شاعران متقدمhttps://bahareadab.com/en/article/Sultani Kermanshahi’s Imitations of Earlier Poets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Narrative Poetics and the Deconstruction of Time; A Rereading of the Indigenous Components of Magical Realism in the Novel “Kami Dirtar” by Seyed Mehdi Shojaeiبوطیقای روایت و شالوده شکنی زمان؛ بازخوانی مؤلفه های بومی رئالیسم جادویی در رمان «کمی دیرتر» سیدمهدی شجاعی2542815410.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8154faمهدیغفاریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nom.ghafari5602@iau.ac.irحجت‌الهغ‌منیریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.yeshojatolah.ghmoniri@iau.ac.ir فوزیهپارساگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nof.parsa@iaub.ac.irJournal Article14041018BACKGROUND AND OBJECTIVES: In committed fiction, representing trans-historical concepts such as “Entezar” within the limited constraints of chronological time has always faced challenges. By utilizing the capacities of “magical realism”, the novel Kami Dirtar attempts to make this impossibility possible. The main objective of this research is to analyze the nature of “temporal deviation” in this work and answer how the author, by manipulating the element of time, has transformed the paradox of “verbal enthusiasm” and “practical reluctance” regarding the concept of Entezar into a narrative form. METHODOLOGY: This study employs a library‑based research method and draws upon the theoretical framework of narrative poetics, with particular reference to Wendy B. Faris’s discussion of the naturalization of the marvelous in magical realism. Within this framework, the formal structure of the novel is examined. The analysis focuses specifically on narrative techniques related to the management and organization of time, as well as on the construction of dual forms of characterization. FINDINGS: The findings show that the author has challenged the linear logic of time by creating a “fluid chronotope” (a reverse movement from the cold winter of denial to the spring of truth). This is achieved through three prominent techniques: 1. “Time dilation” (the stretching of time in the elevator scene), which objectifies suspense and anxiety; 2. “Anachrony” (the physical journey of the narrator and Asad to previous centuries and meeting with Allameh Hilli), which blurs the boundary between “historical narrative” and “fictional action”; and 3. “Metafiction” (reading a novel that has not yet been written), which inverts the principle of causality. In this context, the character “Asad” is not a usual archetype, but rather a floating signifier between wakefulness and sleep that carries the semantic burden of these temporal ruptures. CONCLUSION: The novel Kami Dirtar proposes a model of “indigenous magical realism” in which supernatural elements (such as Tayy al-Ard [mystical teleportation] or the overlapping of worlds) are used not merely to create wonder, but to justify the internal logic of “Entezar”. In this work, “form” itself turns into “content”, demonstrating that comprehending the truth of Entezar requires departing from linear and mundane time.زمینه و هدف: در ادبیات داستانی متعهد، بازنمایی مفاهیم فراتاریخی همچون «انتظار» در ظرفِ محدودِ زمانِ تقویمی، همواره با چالش روبه رو بوده است. رمان «کمی دیرتر» با بهرهگیری از ظرفیتهای «رئالیسم جادویی»، میکوشد این ناممکن را ممکن سازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیلِ چگونگیِ «هنجارگریزی زمانی» در این اثر و پاسخ به این پرسش است که نویسنده چگونه با دستکاری در عنصر زمان، پارادوکسِ «اشتیاقِ زبانی» و «امتناعِ عملی» در مقوله انتظار را به فرمی روایی تبدیل کرده است. روش‌ مطالعه: پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و با تکیه بر چارچوب «بوطیقای روایت» (با نگاهی به نظریات وندی فاریس در باب طبیعی‌سازی امر شگفت)، ساختار فرمال رمان را واکاوی میکند. تمرکز تحلیل بر تکنیکهای مدیریت زمان و شخصیت‌پردازیهای دوگانه است. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که نویسنده با خلق یک «کرونوتوپِ سیال» (حرکتِ معکوس از زمستانِ سردِ انکار به بهارِ حقیقت)، منطقِ خطی زمان را به چالش کشیده است. این امر از طریق سه تکنیک شاخص محقق شده است: ۱. «اتساع زمان» (کِش‌آمدنِ زمان در صحنه آسانسور) که تعلیق و اضطراب را عینی میکند؛ ۲. «زمانپریشی» (سفر فیزیکی راوی و اسد به سدههای پیشین و دیدار با علامه حلی) که مرزِ میانِ «روایتِ تاریخی» و «کنشِ داستانی» را محو میسازد؛ و ۳. «فراداستان» (خواندنِ رمانی که هنوز نوشته نشده) که اصلِ علیت را واژگون میکند. شخصیت «اسد» در این میان، نه یک تیپِ معمول، بلکه دالی شناور میانِ خواب و بیداری است که بارِ معناییِ این گسستهای زمانی را به دوش میکشد. نتیجه گیری: رمان «کمی دیرتر» الگویی از «رئالیسم جادویی بومی» را پیشنهاد میدهد که در آن، عناصر فراواقعی (مانند طی‌الارض یا تداخل دنیاها) نه برای شگفتی‌آفرینیِ صرف، بلکه برای توجیهِ منطقِ درونیِ «انتظار» به کار رفته اند. در این اثر، «فرم» خود به «محتوا» بدل شده و نشان میدهد که درکِ حقیقتِ انتظار، نیازمندِ خروج از زمانِ خطی و روزمره است.Narrative Poetics, Indigenous Magical Realism, Anachronism, Kami Deh-tar (A Little Later), Seyyed Mehdi Shojaei.بوطیقای روایت, رئالیسم جادویی بومی, زمانپریشی, داستان کمی دیرتر, سیدمهدی شجاعی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1988.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1988.pdfhttps://bahareadab.com/article/بوطیقای روایت و شالوده شکنی زمان؛ بازخوانی مؤلفه های بومی رئالیسم جادویی در رمان «کمی دیرتر» سیدمهدی شجاعیhttps://bahareadab.com/en/article/Narrative Poetics and the Deconstruction of Time; A Rereading of the Indigenous Components of Magical Realism in the Novel “Kami Dirtar” by Seyed Mehdi Shojaei

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Dialectical Critique of the Discourse of Fear and Hope in Al‑Risala al‑Qushayriyyaنقد دیالکتیکی گفتمان خوف و رجا در رساله قشیریه4360815710.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8157faمریمکاظم‌پورگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nomaryam.kazempour@iau.ac.irسهیلاموسوی سیرجانیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yess_mousavi@azad.ac.ir ماندانامنگلیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nomangeli@iau.ac.irJournal Article14041019BACKGROUND AND OBJECTIVES: Islamic mystical discourse has always been defined within a context of semantic oppositions and reciprocal inner experiences, among which the most significant manifestation is the mutual and dialectical relationship between fear (khawf) and hope (raja). *Al‑Risala al‑Qushayriyya*, written by Abu al‑Qasim al‑Qushayri, one of the most important Sufi texts of the fifth century AH, elaborates extensively on these two spiritual states and examines them within the framework of the spiritual training and inner purification of the seeker (salik). The present study aims to analyze the dialectical discourse of these two concepts in *Al‑Risala al‑Qushayriyya*. Through a close rereading of the text, it seeks to uncover the reciprocal mechanisms between fear and hope and their role in the structure of mystical wayfaring. The main research question concerns how these two concepts interact as opposing yet complementary forces within the semantic system of Islamic mysticism. METHODOLOGY: The study employs a descriptive‑analytical method with a dialectical discourse analysis approach, relying on classical Sufi sources to analyze the semantic layers of the *Qushayriyya* text. FINDINGS: The findings indicate that fear and hope are not merely two separate spiritual stations; rather, they form two dialectical poles within Qushayri’s spiritual framework. By creating a balance between psychological contraction and expansion, they facilitate the refinement of the soul and the seeker’s closeness to God. CONCLUSION: The study demonstrates that Qushayri, drawing upon Qur’anic teachings and the Prophetic tradition, transforms the tension between fear and hope into a dynamic and educational discourse, one that can also be reread within the context of contemporary mystical psychology.زمینه و هدف: گفتمان عرفانی اسلامی همواره در بستر تقابلهای معنایی و تجربه های درونیِ متقابل تعریف میشود که یکی از مهمترین نمودهای آن، نسبت دوسویه و دیالکتیکیِ خوف و رجا است. رساله قشیریه اثر ابوالقاسم قشیری، یکی از مهمترین متون عرفانی سده پنجم هجری، به تفصیل به تبیین این دو مقام پرداخته و آنها را در چارچوب تربیت سلوکی و تهذیب باطنیِ سالک بررسی کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل دیالکتیکی این دو گفتمان در رساله قشیریه، میکوشد تا ضمن بازخوانی دقیق متن، به کشف سازوکارهای متقابل میان خوف و رجا و نقش آنها در ساختار سلوک عرفانی دست یابد. مسئله اصلی تحقیق، بررسی چگونگی تعامل دوسویه این دو مفهوم به عنوان نیروهایی متضاد و درعین‌حال مکمل در نظام معنایی عرفان اسلامی است. روش پژوهش: روش پژوهش، تحلیلی-توصیفی با رویکرد گفتمان‌کاوی دیالکتیکی است که با تکیه بر منابع اصیل عرفانی، به تحلیل لایه های معنایی متن قشیریه پرداخته است. یافته‎‌های پژوهش: یافته ها نشان میدهد که خوف و رجا نه تنها دو مقام مجزا بلکه دو قطب دیالکتیکی در منظومه معنوی قشیریند که با ایجاد تعادل میان انقباض و انبساط روانی، مسیر تلطیف نفس و تقرب الی‌الله را هموار میسازند. نتایج پژوهش: این پژوهش نشان میدهد که قشیری با تکیه بر آموزه های قرآنی و سنت نبوی، تقابل خوف و رجا را به گفتمانی تربیتی و پویا بدل کرده که قابلیت بازخوانی در ساحت روانشناسی عرفانی معاصر را نیز دارد.*Al‑Risala al‑Qushayriyya*, fear (khawf), hope (raja), dialectical critique, mystical discourse, spiritual wayfaring.رساله قشیریه, خوف, رجا, نقد دیالکتیکی, گفتمان عرفانی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1989.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1989.pdfhttps://bahareadab.com/article/نقد دیالکتیکی گفتمان خوف و رجا در رساله قشیریهhttps://bahareadab.com/en/article/Dialectical Critique of the Discourse of Fear and Hope in Al‑Risala al‑Qushayriyya

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Representation of Verbal Violence against Women in the Cinem of the80’s and 90’s Based on Culpeper's Theory of Impolitenessبررسی خشونت کلامی علیه زنان در نثر سینمای دهه‎های هشتاد و نود خورشیدی بر اساس نظریه بی‌ادبی کالپپر6183815810.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8158faکتایونکیانپورگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.noKatayuon.Kiyanpour@iau.irبهزادرهبرگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.yesbehzadrahbar@atu.ac.ir محمدرضااروجیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.nomohammadreza.oroji@iau.ac.irJournal Article14041020BACKGROUND AND OBJECTIVES: Cinema, as one of the most powerful means of cultural transmission and expression of ideas, can reflect certain aspects of social norms. Violence is one of the most important issues in human societies that exists in overt and hidden forms. One of the important types of hidden violence is verbal violence. Women are one of the main victims of verbal violence. The power imbalance as well as the existence of certain social norms lead to this violence against women. The aim of this study is to investigate patterns of impoliteness which aim to destroy the positive and negative face of people within the framework of Culpepper"s Impoliteness. METHODOLOGY: This research employs a purposive and nonrandom sampling method. The statistical population consists of all feature-length narrative films produced in Iranian cinema of the19هشتاد’s and 19نود’s. To narrow the scope, four social realist films representing cultural, social, and linguistic changes in Iranian cinema were selected and analyzed within the framework of Culpepper"s Impoliteness Theory. The themes of lies, economic problems, divorce, child custody, abortion, right to work and social context were recognized as central themes reflecting violence against women in them. FINDINGS: The findings reveal that among the five patterns of verbal impoliteness, positive and negative impoliteness were the most prevalent, with positive impoliteness mainly targeting middle-class women, and negative impoliteness directed at lower-class women. CONCLUSION: In these films, women attempt in various ways to represent and assert their identities. The results of the study can be beneficial for research in social sciences, linguistics, pragmatics, media policy-making, and film criticism.زمینه و هدف: امروزه شاهد انواع خشونتها در سطح جامعه هستیم که یکی از آنها خشونت کلامی است. زنان در جامعه امروز از قربانیان اصلی خشونت کلامی محسوب میشوند. سینما بعنوان یکی از قدرتمندترین ابزارهای انتقال فرهنگ و بیان ایده ها میتواند بخشی از هنجارهای اجتماعی را بازتاب دهد و بستری مناسب برای ارائه تحلیلهای جامعه شناسی باشد. دو اثر سینمایی از دهۀ هشتاد و دو اثر سینمایی از دهۀ نود با تمرکز بر زندگی قشر پایین و حتی متوسط و توجه ویژه بر امر زنان قابلیت ارائه تحلیلی جامعه شناسی را فراهم آورده اند. روشها: این پژوهش از شیوه نمونه گیری هدفمند بهره میبرد. جامعۀ آماری این پژوهش شامل چهار فیلم سینمایی بلند داستانی تولید‌شده در دهه هشتاد و نود است که نمایانگر تغییرات فرهنگی، اجتماعی و زبانی در سینمای ایران هستند و در چارچوب نظریه بی‌ادبی کالپپر (1996) مورد بحث و بررسی قرار گرفتند. این پژوهش با توجه به اهمیت مسئله خشونت کلامی علیه زنان به بررسی گفتمان شخصیتهای این چهار اثر پرداخته تا وجود و نحوه بازنمایی این شکل از خشونت را مورد تحلیل قرار دهد. هدف نخست این پژوهش یافتن انواع بی‌ادبی‌های کلامی در مواجهه با زنان است. هدف دوم نیز به بررسی چگونگی تاثیرگذاری بافت اجتماعی مرتبط با بی‌ادبی کلامی علیه زنان پرداخته است. برای رسیدن به این اهداف نظریه بی‌ادبی کالپپر (1996) که بر اساس هنجارهای اجتماعی تعریف میشود بعنوان روش تحقیق انتخاب شده است. یافته ها: یافته ها نشان میدهند که زنان قشر پایین و حتی متوسط در سینما با استفاده از مضامینی چون دروغ، طلاق، تجاوز و مالکیت مردانه در بافت اجتماعی مورد خشونت کلامی واقع میشوند. نتایج بدست آمده نشان میدهند که بین متغیر اجتماعی جنسیت و راهبردهای بی‌ادبی در فیلمهای سینمایی دهه هشتاد و دهه نود رابطۀ معنادار وجود دارد و مردان بیشتر از زنان از انواع بی‌ادبی‌های کلامی استفاده کرده اند. افزون بر این، یافته ها نشان می‌دهند که از میان پنج الگوی بی‌ادبی کلامی، بی‌ادبی مثبت و بی‌ادبی منفی رایجترین انواع بی‌ادبی کلامی بکاررفته علیه زنان در سینمای دهه هشتاد و دهه ۹۰ هستند که الگوی نخست بیشتر علیه زنان طبقات متوسط و الگوی دوم علیه زنان طبقه پایین استفاده شده است. نتیجه گیری: در این فیلمها، علیرغم تأثیر بافت اجتماعی در وجهه زنان و مردان، آنان به شیوه های مختلف سعی در بازنمود هویت خود داشته ا‌ند. نتایج این پژوهش میتواند در پژوهشهای علوم اجتماعی، زبانشناسی، کاربردشناسی، تعیین خط‌مشی‌ها و اولویتهای تولیدات رسانه ای و نقد فیلم سودمند باشد.impoliteness, Iranian cinema, Jonathan Culpeper, verbal violenceبی‌ادبی, تفاوت جنسیتی, خشونت کلامی, سینمای معاصر. کالپیرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1990.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1990.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی خشونت کلامی علیه زنان در نثر سینمای دهه‎های هشتاد و نود خورشیدی بر اساس نظریه بی‌ادبی کالپپرhttps://bahareadab.com/en/article/Representation of Verbal Violence against Women in the Cinem of the80’s and 90’s Based on Culpeper's Theory of Impoliteness

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Character analysis and character development in Reza Julayi’s historical narrativesتحلیل شخصیت و شخصیت‌پردازی در روایتهای تاریخمند رضا جولایی8597814610.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8146faمریممژدهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.noMa.mojdeh@iau.irکامرانپاشایی فخریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.yespashaei@iaut.ac.ir پروانهعادل‌زادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.noAdelzade@iaut.ac.irJournal Article14040924BACKGROUND AND OBJECTIVES: Character and the mechanisms of characterization are fundamental narrative components that play a decisive role in representing the relationship between the individual, history, and power. Although numerous studies have examined historicism in Reza Julaei’s works, systematic analysis of characterization as a narrative and ideological structure has been rare. This study aims to investigate how characters are formed in relation to history in three major novels—Autumn 32, Hall of Revelry, and The Rise of the Winter Sun METHODOLOGY: Using an analytical–critical approach grounded in narratology, the study conducts both scene-oriented and character-oriented textual analyses. All major and minor characters in the selected works are examined through descriptive and conceptual coding to identify and classify dominant patterns of characterization. FINDINGS: The results reveal that Julaei’s characters are not heroic agents of action but bearers of collective memory and subjects suspended in a historical limbo, where personal identity emerges at the intersection of historical forces, power dynamics, and trauma. This mode of characterization contributes to the formation of a critical perception of history and memory. CONCLUSION: Characterization in Julaei’s works transcends the boundaries of narrative technique, functioning as a central mechanism for critical historiography. Through the interplay of memory, temporality, and identity, his fiction reconstructs the relationship between the individual and power from a distinctly historical perspective.زمینه و هدف: شخصیت و سازوکارهای شخصیت‌پردازی‌‌‌‌ از ارکان بنیادین روایتند که در بازنمایی نسبت فرد با تاریخ و قدرت نقش تعیین کننده ای دارند. با وجود پژوهشهای متعدد درباره تاریخ‌گرایی در آثار رضا جولایی، تحلیل نظامند شخصیت‌پردازی به مثابه ساز و کار روایی و ایدئولوژیک کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش با هدف واکاوی نحوۀ شکل گیری شخصیتها در نسبت با تاریخ در سه اثر شاخص جولایی (پاییز ۳۲، تالار طربخانه و برآمدن آفتاب زمستانی) انجام شده است. روشها: پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی انتقادی و با تکیه بر روایت‌شناسی، از طریق تحلیل صحنه ‌‌محور و شخصیت‌محور انجام شده است. دادههای پژوهش شامل تمام شخصیتهای اصلی و فرعی این سه رمان بوده است که در قالب کدگذاری توصیفی و مفهومی، الگوهای غالب شخصیت‌پردازی استخراج و طبقه بندی شدند. یافته ها: نتایج نشان میدهد که شخصیت‌ها در جهان داستانی جولایی نه کنشگران قهرمان‌محور، بلکه حاملان حافظه جمعی و سوژه ‌هایی در وضعیت تعلیق تاریخیند، وضعیتی که در آن هویت فردی در تقاطع نیروهای تاریخ قدرت و تروما شکل میگیرد. این الگو نوعی بازنمایی انتقادی از تاریخ اجتماعی و سیاسی معاصر را رقم می زند. نتیجه گیری: شخصیت‌پردازی در آثار جولایی فراتر از یک عنصر روایی عمل می‌کند و به سازوکاری برای تاریخ‌نگاری انتقادی بدل می‌شود. از این منظر، روایت جولایی با تمرکز بر ذهن و حافظه تاریخی شخصیت‌ها، امکان تبیین مجدد رابطه فرد و قدرت را در بستر روایت فراهم می‌آورد.Characterization, Narratology, Critical Historiography, Reza Julaeiشخصیت‌پردازی, روایت‌شناسی, تاریخ نگاری انتقادی, رضا جولاییhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1991.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1991.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل شخصیت و شخصیت‌پردازی در روایتهای تاریخمند رضا جولاییhttps://bahareadab.com/en/article/Character analysis and character development in Reza Julayi’s historical narratives

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Suggestions for Codifying the Rules of Letter Connection in the Sasanian Pahlavi Scriptپیشنهادهایی برای تدوین شیوۀ اتصال حروف در خط پهلوی ساسانی99114815310.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8153faابراهیمواشقانی فراهانیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesvasheghani1353@pnu.ac.irJournal Article14040919BACKGROUND AND OBJECTIVES: The Sasanian Pahlavi script is a writing system that was used during the Sasanian period to record the Middle Persian language. This script has a very close relationship with the New Persian script, and they share many common issues and discussions. One of these debated issues concerns the connection and disconnection of characters and the changes that occur in letter forms when they join. So far, the introduction of letter-form changes in connected positions has mainly relied on the compilation of letter-combination tables, without establishing and presenting clear and systematic rules to describe the phenomenon of letter-form alteration. This article seeks to present considerations and proposals for describing and formulating rules governing letter-form changes in connected positions in the Sasanian Pahlavi script. METHODOLOGY: The method of this study is based on documentary analysis of Sasanian Pahlavi texts, collecting diverse examples of letter-form changes in these texts, and analyzing and classifying them with the aim of proposing descriptive rules for letter connection and form alteration in the Sasanian Pahlavi script. FINDINGS: The findings of this article show that the connection of letters in the Sasanian Pahlavi script—and the changes in letter forms that occur as a consequence of connection—contrary to what may appear at first glance, can in fact be described in a rule-governed manner. A shift in perspective toward the issue of letter connection is sufficient to resolve the apparent irregularity and lack of order in this domain. Although preparing a letter-combination table provides a quick and practical solution for guiding users of the Sasanian Pahlavi script in writing and reading, it does not lead to the formulation of rules and therefore keeps users dependent on referring to the table. By contrast, formulating rules for letter connection and their formal changes can enable users to write correctly and systematically, and help readers accurately identify letters and words. CONCLUSION: Although the Sasanian Pahlavi script is written from right to left, the governing principles of letter connection operate from left to right. This shift in perspective can resolve the problems and ambiguities related to form changes when Pahlavi letters connect. With this revised viewpoint, it becomes clear that it is always the letter on the left that determines the change in the connected form. Based on this approach, Sasanian Pahlavi letters can be divided into two groups: flat-joining letters and curved-joining letters. Flat-joining letters connect simply to the horizontal extension of the preceding letter, whereas curved-joining letters grant a connecting curve to the preceding letter and, in doing so, eliminate its horizontal extension. This phenomenon accounts for the change in letter forms during connection, and on the basis of it, letter connection in the Sasanian Pahlavi script can be described systematically.زمینه و هدف: خط پهلوی ساسانی، سامانه ای نوشتاری است که در روزگار ساسانیان برای نگارش زبان فارسی میانه به کار میرفته است. این خط، پیوند بسیار نزدیک با خط فارسی نو دارد و مسائل و مباحث مشترک بسیار دارند. یکی از این مسائل بحث‌انگیز، اتصال و انفصال نویسه ها و تغییراتی است که در صورت نویسه ها به هنگام اتصال پدید می‌آید. برای معرفی تغییرات صورت نویسه ها به هنگام اتصال، تاکنون بیشتر تکیه بر تدوین جدول‌ضرب حروف بوده است بی‌آنکه قواعد مشخص و روشنی برای توصیف دستگاه وار پدیدۀ تغییر صورت نویسه ها تدوین و معرفی شود. در این مقاله تلاش بر آن است که ملاحظات و پیشنهادهایی برای توصیف و تدوین قواعد تغییر صورت نویسه ها به هنگام اتصال در خط پهلوی ساسانی ارائه شود. روش‌ها: روش این مقاله، مبتنی بر سندکاوی متون پهلوی ساسانی و گردآوری نمونه های متنوع تغییر صورت نویسه ها در این متون و مقایسه و تحلیل و طبقه بندی آن‌ها با هدف توصیف قواعد پیشنهادی برای بحث اتصال و تغییر صورت نویسه ها در خط پهلوی ساسانی است. یافته ها: یافته های این مقاله نشان میدهد که اتصال نویسه ها در خط پهلوی ساسانی و تغییراتی که در صورت نویسه ها به تبع اتصال رخ میدهد، برخلاف آنچه در ظاهر به نظر میرسد، میتواند به نحو قاعده مند و دستگاه وار توصیف شود و کافی است که نوع نگاه به مسئلۀ اتصال حروف تغییر کند تا بی‌نظمی و بی‌قاعدگی ظاهری در این حوزه رفع شود. تهیۀ جدول ضرب حروف، هرچند که راه حل عملی سریع برای راهنمایی کاربران خط پهلوی ساسانی در نوشتن و خواندن است، اما چون منجر به تدوین قواعد نمیشود، کاربران را همواره نیازمند به مراجعه به جدول نگاه میدارد، حال آنکه با تدوین دستگاه وار قواعد اتصال حروف و تغییرات صورتشان، میتوان کاربران را بر نوشتن درست و به قاعده و خوانندگان را بر تشخیص درست حروف و واژه ها توانا ساخت. نتیجه گیری: یافته های این مقاله نشان میدهد که هرچند خط پهلوی ساسانی، خطی راست به چپ است، اما احکام اتصال در آن، چپ به راست است. همین تغییر جهت نگاه، میتواند مشکلات و مبهمات تغییر صورت در هنگام اتصال نویسه های پهلوی ساسانی را رفع کند. با این تغییر نگاه میتوان دریافت که همواره نویسۀ سمت چپ است که عامل تغییر صورت در هیأت اتصالی نویسه هاست. با این رهیافت، نویسه های پهلوی ساسانی، بر دو گروه بخش میشوند: نویسه های تخت‌پیوند و نویسه های گردپیوند (مُقَوَّس). نویسه های تخت‌پیوند به سادگی به امتداد افقی نویسۀ پیش از خود متصل می‌شوند، اما نویسه های گردپیوند، به نویسۀ پیش از خود، یک قوس اتصال اعطا میکنند و در عوض، امتداد افقی نویسه های پیش از خود را محو میکنند. همین پدیده، سبب تغییر صورت نویسه ها در هنگام اتصال است و با تکیه بر همین پدیده میتوان اتصال حروف در خط پهلوی ساسانی را به صورت قاعده مند توصیف کرد.Sassanian Pahlavi, Middle Persian, script, connectivity and disconnectionپهلوی ساسانی, فارسی میانه, رسم الخظ, اتصال و انفصال https://bahareadab.com/downloadPDF/1992.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1992.pdfhttps://bahareadab.com/article/پیشنهادهایی برای تدوین شیوۀ اتصال حروف در خط پهلوی ساسانیhttps://bahareadab.com/en/article/Suggestions for Codifying the Rules of Letter Connection in the Sasanian Pahlavi Script

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Reinterpreting the Master–Disciple Relationship on the Boundary of Fear and Hope (Psychology of Religion)نظریه دلبستگی در تذکره الاولیا: بازخوانی نسبت مرید و مراد در مرز خوف و رجای روانشناسی دین115131815610.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8156faمحمدامینعزیزپوردانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.nom.azizpoor@urmia.ac.irفاطمهمدرسیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.yesf.modarresi@urmia.ac.irJournal Article14041028BACKGROUND AND OBJECTIVES: Focusing on classical mystical texts, this study examines the relationship between attachment theory in the psychology of religion and the master–disciple (murīd–murād) model in ʿAṭṭār of Nishapur’s Tadhkirat al-Awliyāʾ. The growing scholarly interest in applying psychological theories to the analysis of religious and mystical experiences provides the context for this research. Accordingly, the main aim is to reread the emotional and pedagogical relationship between disciple and master within the framework of khawf (fear) and rajāʾ (hope), and to interpret it through attachment theory. METHODOLOGY: The research employs a descriptive–analytical approach, using content analysis of selected narratives from Tadhkirat al-Awliyāʾ. FINDINGS: The findings indicate that in ʿAṭṭār’s narratives, the master often functions as a “secure base” for the disciple. Experiences of fear and hope serve as mechanisms for emotional regulation, strengthening spiritual trust, and shaping the seeker’s mystical identity. CONCLUSION: The results suggest that the master–disciple relationship can be understood as a form of spiritual attachment, in which fear of separation and hope for divine proximity jointly guide the process of spiritual growth.زمینه و هدف: این پژوهش با تمرکز بر متون عرفانی کلاسیک، به بررسی نسبت میان نظریه دلبستگی در روانشناسی دین و الگوی رابطه مرید و مراد در کتاب تذکره الاولیای عطار نیشابوری میپردازد. زمینه شکل‌گیری این مطالعه توجه روزافزون پژوهشهای معاصر به کاربست نظریه های روانشناختی در تحلیل تجربه های دینی و عرفانی است؛ ازاین‌رو هدف اصلی پژوهش، بازخوانی رابطه عاطفی و تربیتی میان مرید و مراد در چارچوب مفاهیم خوف و رجا و تبیین آن بر اساس نظریه دلبستگی است. روشها: این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از تحلیل محتوای حکایات منتخب تذکرهالاولیا صورت گرفته است. یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد که در روایتهای عطار، مراد اغلب به منزله «پایگاه امن» برای مرید عمل میکند و تجربه های خوف و رجا به عنوان سازوکارهایی برای تنظیم هیجانی، تعمیق اعتماد معنوی و شکل‌گیری هویت سلوکی سالک نقش دارند. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که میتوان رابطه مرید و مراد را نمونه ای از الگوی دلبستگی معنوی دانست که در آن ترس از دوری و امید به قرب الهی به طور هم‌زمان فرایند رشد معنوی را هدایت میکنند.Attachment theory, Tadhkirat al- Awliyāʾ, master and disciple, khawf and rajāʾ, psychology of religion, ʿAṭṭār of Nishapur.نظریه دلبستگی, تذکره الاولیا, مرید و مراد, خوف و رجا, روانشناسی دین, عطار نیشابوری.https://bahareadab.com/downloadPDF/1993.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1993.pdfhttps://bahareadab.com/article/نظریه دلبستگی در تذکره الاولیا: بازخوانی نسبت مرید و مراد در مرز خوف و رجای روانشناسی دینhttps://bahareadab.com/en/article/Reinterpreting the Master–Disciple Relationship on the Boundary of Fear and Hope (Psychology of Religion)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522A study and thematic analysis of the dominant religious praises of Dehlavi in Persian odesبررسی و تحلیل مضمونی مدایح دینی غالب دهلوی در قصاید پارسی133155815910.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8159faداودواثقی خوندابیاستادیار گروه زبانشناسی و ادبیات فارسی، دانشگاه آیت‌الله بروجردی، بروجرد، ایران.yesd.vaseqhi@Abru.ac.irصادقشفیعیاستادی گروه معارف، دانشگاه آیت‌الله بروجردی، بروجرد، ایران.nodr.shafiei@abru.ic.ar Journal Article14041027BACKGROUND AND OBJECTIVES: Ghaleb Dehlavi is among noble characters of subcontinent, who leaves many paper in Persian and Urdu languages. Also, he is among poets with eulogy field stylist, whose deal with religious eulogy in his Persian elegiac, in addition to power landlord eulogy and are create various contents in praise of supreme being, holy prophet and Ahl-o Al-Beit. The purpose of this article is to investigate Ghaleb Dehlavi worldview in religious eulogy area, consisting Persian elegiac, in order to analysis and search his views. METHODOLOGY: This research which is on library research base and carried with descriptive-analytic method, considered various aspect of religious eulogy in Persian elegiac of Ghaleb Dehlavi and shows which elements influence on them. FINDINGS: According to research findings, religious eulogy of Ghaleb Dehlavi, has straight relation with his ideology. These eulogies drive from Quranic verses and Ahadith, frequently, that the poet interpretate these divine endowments with mystical, verbal, historical and … phrases. Deep thinking in Ghaleb Persian works, especially his elegiac, shows that he understood different science and versify meaningful poets. CONCLUSION: The results of research, shows that Ghaleb Dehlavi is among Emami religious followers of subcontinent, who proceed to religious eulogy and virtue insisting on his profound knowledge in regard with Quran and Ahaadith, mysticism and verbs, history and …. In addition to apparent effectiveness of Quranic phrases, some of his religious eulogy is interpretable and effectiveness of Eslam mysticism is obvious on them. His monotheism view relies on “pantheism” and with this expedient, enjoy the derivatives of his worldviews in other his eulogy about prophet and Ahl-o Al-Beit.زمینه و هدف: غالب دهلوی از شخصیتهای برجستۀ شبه قاره است که به زبان فارسی و اردو آثاری از خود به جای گذاشته است. وی همچنین از زمره شعرای صاحب‌ سبک در زمینۀ مدیحه گویی است که در قصاید پارسی خود علاوه بر مدح ارباب قدرت، به مدایح مذهبی نیز پرداخته و در نعت حضرت خداوند، پیامبر(ص) و حضرات اهل بیت(ع) مضامین متنوعی آفریده است. هدف این جستار بررسی جهان‌نگری غالب دهلوی در عرصۀ مدایح دینی با تکیه بر قصاید فارسی است، تا دیدگاه های وی در این مورد بررسی و تحلیل شود. روش پژوهش: جستار حاضر که مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است و با شیوۀ توصیفی – تحلیلی انجام میشود، مضامین مختلف را در مدایح دینی موجود در قصاید پارسی غالب دهلوی بررسی میکند و نشان میدهد این مضامین از چه گزاره هایی تأثیر پذیرفته اند. یافته های پژوهش: بر اساس یافته های پژوهش مدایح دینی غالب دهلوی، رابطه ای مستقیم با ایدئولوژی وی دارد. این مدایح غالباً برگرفته از آیات قرآن و احادیث است که شاعر این ودایع الهی را با گزاره های عرفانی، کلامی، تاریخی و ... تفسیر کرده است. غور در آثار پارسی غالب، خصوصاً قصاید نشان میدهد که وی در علوم مختلف تبحر داشته و اشعاری پرمغز سروده است. نتایج پژوهش: نتیجۀ پژوهش آشکار میکند که غالب دهلوی از شاعران امامی مذهب شبه قاره است که با اتکا به اطلاعات عمیق خود در زمینۀ قرآن و احادیث، عرفان و کلام، تاریخ و ... به مدح و منقبتهای مذهبی پرداخته است. افزون بر تأثیرپذیری آشکار از گزاره های قرآنی – روایی، برخی از مدایح مذهبی وی با گزاره های عرفانی قابل تفسیر و تأثیر از عرفان اسلامی در آنها مشهود است. بینش توحیدی وی مبتنی بر «وحدت وجود» است و با این تمهید از متفرعات این جهان‌بینی در دیگر مدایح خود دربارۀ پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) بهره برده است.Ghaleb Dehlavi, Persian elegiac, religious eulogy, worldview.غالب دهلوی, قصاید پارسی, مدایح دینی, جهان‌بینی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1994.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1994.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل مضمونی مدایح دینی غالب دهلوی در قصاید پارسیhttps://bahareadab.com/en/article/A study and thematic analysis of the dominant religious praises of Dehlavi in Persian odes

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Analysis and Examination of Politeness Strategies from the Perspective of Brown and Levinson in the Ghazals of Omid Majdتحلیل و بررسی راهبردهای ادب از دیدگاه براون و لوینسون در غزلیات امید مجد بر اساس دفتر غزل" همراه باران"157175816610.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8166faمریمشفیعی تاباناستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesshafieetaban_m@pnu.ac.irJournal Article14041027BACKGROUND AND OBJECTIVES: Politeness theory, one of the novel theories in linguistics, is of great importance in the field of discourse analysis and pragmatics. This theory, first formally proposed by Brown and Levinson, led to the publication of a book in 1987 that examines and analyzes various aspects of politeness strategies. In this research, based on Brown and Levinson"s politeness theory, we will analyze and evaluate the ghazals of Omid Majd, a contemporary ghazal poet, to analyze the beloved"s face, and the negative and positive politeness strategies in his ghazals. METHODOLOGY: This research has been conducted based on a descriptive-analytical approach and an information gathering method through library studies of the collection "Hamrah Baran" from Omid Majd"s ghazal collection. To achieve accurate data and reliable evaluation, all instances were extracted, and the results were presented in the form of statistical analysis. FINDINGS: The findings indicate that in Majd"s ghazals, a high volume of polite speech strategies are present in both direct and indirect forms. The poet has strived to effectively utilize these tools to elevate the beloved and avoid face-threatening acts. CONCLUSION: In Majd"s ghazals, due to the position and status of the speaker (poet) and the respect he holds for his beloved and audience, the negative face has been taken into consideration. The poet has strongly avoided the positive (familiar) face, even in romantic conversations. All states, descriptions, whether in deprivation and separation or in expressions of complaint, are observable within the framework of the negative face in Majd"s speech, behavior, and narrative descriptions. Respectful requests, prayers, and expressions of affection, which are manifestations of positive politeness, are more frequently used in the ghazals of this contemporary poet.زمینه و هدف: نظریه ادب، یکی از نظریات نوین در زبانشناسی است که در حیطه تحلیل گفتگو و علوم کاربردشناسی بسیار حائز اهمیت است. این نظریه که به صورت رسمی نخستین بار توسط براون و لوینسون مطرح گردید، در سال 1987 منجر به ارائه کتابی در این زمینه شد که زوایای مختلف راهبرد ادب را بررسی و تحلیل مینماید. در این پژوهش با تکیه بر نظریه ادب براون و لوینسون به تحلیل و ارزیابی غزلیات امید مجد از شاعران غزلسرای معاصر خواهیم پرداخت تا وجهه معشوق، راهبردهای ادب منفی و ادب مثبت را در غزلیات وی تحلیل نماییم. روش پژوهش: این پژوهش برمبنای شیوه توصیفی ـ تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات از طریق مطالعه کتابخانه ای در مجموعه «همراه باران» از مجموعه غزلیات امید مجد به انجام رسیده است. جهت دستیابی به داده های دقیق و ارزیابی قابل‌اعتماد، تمامی مصادیق استخراج و نتایج در قالب تحلیل آماری ارائه گردیده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش حاکی از آنست که در غزلیات مجد حجم بالایی از راهبردهای گفتار مؤدبانه بصورت بیان مستقیم و غیرمستقیم وجود دارد. شاعر تلاش کرده ‌است تا از این ابزارها در جهت اعتلای معشوق و پرهیز از کنشهای تهدیدکننده وجهه او بخوبی بهره گیرد. نتایج پژوهش: در غزلیات مجد بنا به جایگاه و شأن گوینده (شاعر) و احترامی که وی برای معشوق و مخاطب خویش قائل است، وجهه رسمی مورد توجه قرار گرفته است و شاعراز وجهه ایجابی (خودمانی) حتی در گفتگوهای عاشقانه ‌بشدت پرهیز کرده و تمامی حالات، توصیفات چه در حرمان و فراق و چه با زبان شکوه و شکایت، در قالب وجهه سلبی در گفتار و رفتار و توصیفات روایی در غزلیات مجد قابل مشاهد است. درخواست محترمانه، دعا و ابراز علاقه که از نمودهای ادب مثبت است در غزلیات این شاعر معاصر کاربرد بیشتری دارد.Omid Majd, Brown and Levinson, Literary Strategies, Contemporary Ghazal, Literary Theoryامید مجد, براون و لوینسون, راهبردهای ادب, غزل معاصر, نظریه ادب.https://bahareadab.com/downloadPDF/1995.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1995.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی راهبردهای ادب از دیدگاه براون و لوینسون در غزلیات امید مجد بر اساس دفتر غزل" همراه باران"https://bahareadab.com/en/article/Analysis and Examination of Politeness Strategies from the Perspective of Brown and Levinson in the Ghazals of Omid Majd

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Analysis of Mystical and Esthetic functions of imagery in Resalat al-Teir of Ahmad Ghazaliتحلیل کارکردهای زیباشناختی و عرفانی صور خیال در رساله الطیر احمد غزالی177199816310.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8163faشیدانظم‌دهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nosheida.nazmdeh@iau.ac.irفاطمهحیدریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.yesfatemeh.heidari@kiau.ac.irزهرادرّیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nozahra.dorri@kiau.ac.irJournal Article14041030BACKGROUND AND OBJECTIVES: The present study deals with the structural and functional analysis of figurative language (simile, metaphor, allusion, and simile) in Ahmad Ghazali"s "Risalat al-Tayr" and its main goal is to explain how Ghazali used these expressive tools not as decorative devices, but as a fundamental mechanism for objectifying abstract mystical concepts and creating a unified "coded language". The figurative language in Risalat al-Tayr is the linguistic and semantic backbone of the work and transforms the text from a mere didactic expression into an aesthetic-mystical experience. Therefore, the figurative language in this work can be explained from two fundamental aspects: stylistics and semantics. Because in Risalat al-Tayr, figurative language does not merely have a narrative function or a cover for the story, but rather acts as a generator of meaning; and plays a fundamental role in shaping, organizing, and expanding the semantic world of the text. METHODOLOGY: This research, using a descriptive-analytical method and focusing on qualitative content analysis, extracts examples of imaginary figures from the treatise of al-At-Tir and then analyzes them using the conceptual tools presented in this framework (angle of analogy, type of addition, intention, nature of the pseudo-face, symbolicity, and final function). FINDINGS: Eloquent similes and symbolic metaphors are the most frequently used imagery in this work. The angle of similes is often artistic and bizarre, and the figurative additions play a symbolic rather than an implied role. The pseudo-aspects are mostly tangible, which indicates Ghazali"s attempt to objectify and make the mystical cynicism tangible. The imagery in this book ultimately has a positive function, leading to the creation of stable symbolic images (such as the Simorgh, the desert, the nest) and forming a unified network of mystical meanings. CONCLUSION: The results of the research show that the imagery in the treatise Al-Tayr not only has an aesthetic function, but is also an essential tool for Ahmad Ghazali in conveying mystical concepts and creating his symbolic language; it forms the linguistic and semantic backbone of the work and transforms the text from a mere didactic expression into an aesthetic-mystical experience; in which poetic images are fully at the service of deepening the concepts.زمینه و هدف: پژوهش حاضر به تحلیل ساختاری و کارکردی صور خیال (تشبیه، استعاره، کنایه و مجاز) در «رساله الطیر» احمد غزالی میپردازد و هدف اصلی آن تبیین این مسئله است که غزالی چگونه از این ابزارهای بیانی نه به عنوان آرایه هایی تزئینی، بلکه به مثابۀ سازوکاری بنیادین برای عینیت ‌بخشیدن به مفاهیم انتزاعی عرفانی و خلق «زبان رمزی» یکپارچه بهره برده است. صور خیال در رساله الطیر، ستون فقرات زبانی و معناشناختی اثر است و متن را از یک بیان تعلیمی صرف به یک تجربۀ زیباشناختی-عرفانی تبدیل میکند. از این رو،صور خیال در این اثر از دو وجه بنیادین سبک شناسی و معنا شناسی قابل تبیین است. زیرا در رسالۀ‌الطیر صور خیال صرفاً کارکرد روایت پردازانه یا پوششی برای داستان ندارند، بلکه به منزلۀ عناصر مولّد معنا عمل میکنند؛ و در شکلدهی،سازماندهی و گسترش جهان معنایی متن نقش اساس دارند. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با تمرکز بر تحلیل محتوای کیفی، مصادیق صور خیال را از رساله الطیر استخراج و سپس با ابزارهای مفهومی ارائه شده در این چهارچوب (زاویۀ تشبیه، نوع اضافه، غرض، ماهیت وجه شبه، نمادین بودن و کارکرد نهایی) واکاوی میکند. یافته ها: تشبیه بلیغ و استعاره های نمادین پرکاربردترین صور خیال در این اثر هستند. زاویۀ تشبیهات غالباً هنری و غریب است و اضافات تشبیهی بیشتر نقش سمبلیک دارند تا تلویحی. وجوه شبه عمدتاً محسوس هستند که نشان از کوشش غزالی برای عینی‌سازی و ملموس‌سازی سیروسلوک عرفانی دارد. صور خیال در این کتاب در نهایت کارکردی اثباتی داشته، به خلق تصاویر نمادین پایدار (مانند سیمرغ، صحرا، آشیانه) می‌انجامند و شبکه ای یکپارچه از معانی عرفانی تشکیل میدهند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهد که صور خیال در رساله الطیر نه تنها کارکرد زیبا شناختی دارند، بلکه ابزار اساسی احمد غزالی در انتقال مفاهیم عرفانی و ایجاد زبان رمزی او هستند؛که ستون فقرات زبانی و معناشناختی اثر را تشکیل داده و متن را از یک بیان تعلیمی صرف،به یک تجربه زیباشناختی-عرفانی تبدیل میکنند؛که در آن تصاویر شاعرانه کاملاً در خدمت تعمیق مفاهیم قرار گرفته اند.Ahmad Ghazali, Resalat al- Teir, Figures of Speech, Symbol, Mystical Rhetoric.احمد غزالی, رساله الطیر, صور خیال, نماد, بلاغت عرفانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1996.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1996.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل کارکردهای زیباشناختی و عرفانی صور خیال در رساله الطیر احمد غزالیhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of Mystical and Esthetic functions of imagery in Resalat al-Teir of Ahmad Ghazali

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522A Study of the Intellectual Dimension of Fānī Kashmiri’s Masdar al-Āsārپژوهشی در سطح فکری کتاب "مصدرالآثار " فانی کشمیری201213816710.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8167faسپیدهسادات نجم‌الدینیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no0056507313@iau.ac.irعلیرضاصالحیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesali_salehi@azad.ac.ir r فریدهمحسنی هنجنیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nof_mohseni@azad.ac.irJournal Article14041101BACKGROUND AND OBJECTIVES: The composition of naẓīrehs to Nezami Ganjavi’s Khamsa is one of the most enduring currents of literary production in the Persian tradition, attracting numerous poets across various regions. Among these, Masdar al-Āthār by Fānī Kashmiri—an eminent poet and mystic of the eleventh century AH—is a distinguished example of the continuity of a didactic-mystical poem composed in deep connection with Makhzan al-Asrār. The present study aims to examine the semantic and structural foundations of Masdar al-Āthār and to analyze its position within the continuation of Nezami’s naẓīreh-writing tradition. METHODOLOGY: The method of inquiry in this study is descriptive-analytical; accordingly, the objectives have been achieved through the use of library sources and note-taking from these references. FINDINGS: Investigations show that Masdar al-Āthār is based on three major axes: theoretical and practical mysticism; foundational teachings of the principles and branches of religion; and an exposition of Islamic rituals such as prayer, fasting, almsgiving, and pilgrimage. To present these themes, Fānī employs a narrative-homiletic model whose spirit is indebted to Makhzan al-Asrār; however, at the level of expression, it embodies indigenous aesthetic tendencies and distinctive spiritual elements of Kashmir. The anecdotes function as an artistic-didactic framework that allows moral and religious concepts to be conveyed in a concise, symbolic, and well-measured manner. CONCLUSION: Masdar al-Āthār may be regarded as one of the deliberate efforts to reinterpret Nezami’s didactic-mystical heritage within the Kashmiri context—an oeuvre which, despite its conscious adherence to Makhzan al-Asrār, establishes its own independent identity through its explicit inclination toward religious instruction, balanced narrative structure, and choice of vocabulary consonant with Kashmiri prose and poetic traditions. The findings indicate that Fānī, through the use of spiritual abstraction and moderate rhetorical arrangement, has succeeded in creating a naẓīreh that is not a mere imitation but a purposeful re-creation of Nezami’s ethical-philosophical tradition—a re-creation whose value is notably significant for understanding the evolution of didactic-mystical literature in the mid-Safavid period.زمینه و هدف: نظیرهنویسیِ خمسه حکیم نظامی، یکی از پایدارترین جریانهای تولید ادبی در سنت فارسی است و شاعران بسیاری در اقلیمهای گوناگون بدان روی آورده اند. در این میان، "مصدرالآثار" فانیِ کشمیری ـ شاعر و عارف برجسته سده یازدهم هجری ـ نمونه ای ممتاز از استمرار این سنت در فضای فرهنگی کشمیر به شمار میآید، منظومه ای حکمی ـ اخلاقی و عرفانی که در پیوندی ژرف با "مخزن‌الاسرار" پدید آمده است. هدف پژوهش حاضر، واکاویِ بنیان‌های معنایی و ساختاریِ «مصدرالآثار» و تحلیل جایگاه آن در امتداد سنت نظیره نویسی نظامی است. روشها: شیوه بررسی در این جستار، تحلیلی توصیفی بوده، بر این اساس با استفاده از منابع کتابخانه ای و یادداشتبرداری از این منابع اهداف مورد نظر تامین گردیده است. یافته ها: بررسیها نشان میدهد "مصدرالآثار" بر سه محور عمده استوار است: عرفان نظری و عملی، آموزههای بنیانیِ اصول و فروع دین و تبیین مناسک اسلامی همچون نماز، روزه، زکات و حج. فانی برای طرح این مضامین، از الگوی حکایت‌پردازانه ای بهره گرفته که روح آن وامدار "مخزن‌الاسرار" است؛ اما در سطح بیان، واجد جهات بومیِ ذوقی و تکیه گاههای معنویِ ویژه کشمیر است. حکایتها همچون قالبی هنری ـ تعلیمی عمل میکنند و امکان میدهند تا مفاهیم اخلاقی و دینی با بیانی فشرده، نمادین و سنجیده به مخاطب عرضه شوند. نتیجه‎گیری: "مصدرالآثار" را میتوان یکی از کوششهای سنجیده در بازخوانیِ میراث تعلیمی ـ عرفانی نظامی در ساحت کشمیر قلمداد کرد، اثری که با وجود پیروی آگاهانه از "مخزن‌الاسرار"، به واسطه گرایش صریح به ارشاد دینی، ساختار رواییِ متعادل و گزینش واژگان متناسب با سنت نثر و نظمِ کشمیری، هویت مستقل خود را تثبیت میکند. یافته‎ها نشان میدهد فانی، با بهره‎گیری از تجرید معنوی و سامان بلاغیِ معتدل، توانسته است نظیره ای پدید آورد که نه تقلیدی محض، بلکه بازآفرینیی جهتمند از سنت حکمی ـ اخلاقی نظامی است، بازآفرینیی که ارزش آن در فهم تطور ادبیات تعلیمی ـ عرفانی در نیمۀ صفوی بس قابل اعتناست.Fānī Kashmiri, Masdar al-Āthār, Nezami Ganjavi, Makhzan al-Asrārفانی کشمیری, مصدرالآثار, نظامی گنجوی, مخزن الاسرارhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1997.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1997.pdfhttps://bahareadab.com/article/پژوهشی در سطح فکری کتاب "مصدرالآثار " فانی کشمیریhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Intellectual Dimension of Fānī Kashmiri’s Masdar al-Āsār

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Narratology Study and analysis of the morphology and mythology of the poem "Majinn and Lily" by Mohammad Amin Shahrestani Isfahani based on the theory of Grimas, Eliadeروایت‌شناسی بررسی و تحلیل ریخت‌شناسی، اسطوره شناسی منظومه «مجنون و لیلی» محمّد‌امین شهرستانی اصفهانی بر اساس نظریۀ گریماس ، الیاده215230815010.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8150faمهساسادات سیدصالحیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no1220056448@iau.irمریممحمدیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesM_mohamadi@iau-tnb.ac.ir غلامرضاداوودی‌پورگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noDavoudipour.g@wtiau.ac.irJournal Article14040918BACKGROUND AND OBJECTIVES: : The poem "Majnun and Lily" by Mohammad Amin Shahrestani is one of the late lyrical works of Persian literature that has been less studied independently from the perspective of narratology, structuralism, and mythology. The aim of the present study is to analyze the narrative structure of this poem based on Propp"s morphology, on the model of activism of Algiers das Julien Grimas, and on the basis of the famous mythology and religious scholar Mircea Eliade, and to explain the roles, relationships, and functions of the character at the levels of deep structure, surface structure, and the origin and source of the narrative stories. The necessity of this study is because most previous studies have focused on more classical poems, especially Lily and Majnun by Nezami Ganjavi, and the work of Mohammad Amin Shahrestani has been analyzed less systematically. METHODOLOGY: The research method is descriptive-analytical and based on library studies, and the data were collected through analysis of the text of the poem and authentic historical documents on a scientific basis and its comparison with the theoretical models of Grimas and Eliade. FINDINGS: The findings show that Mohammad Amin "Majnun and Lily" narrative, while following the basic structure of a romantic narrative in organizing the actors, distributing the six roles of Grimm and Eliade"s mythology, and highlighting social and fatalistic obstacles, has distinctive features. CONCLUSION: The result of the research indicates that based on the myth, the source and origin of Iranian stories should be analyzed. The use of these narratological patterns allows for a deep understanding of the internal logic of the narrative and the identification of recurring story patterns.زمینه و هدف: منظومه «مجنون و لیلی» محمّدامین شهرستان اصفهانی از جمله آثار غنایی متأخر ادب فارسی است که تاکنون کمتر از منظر روایت‌شناسی، ساختارگرا و اسطوره ‌شناسی به صورت مستقل بررسی شده است. هدف پژوهش حاضر تحلیل ساختار روایی این منظومه بر پایۀ ریخت‌شناسی پراپ بر الگوی کنشگری آلژیر داس ژولین گریماس و بر اساس اسطوره شناس و دین‌پژوه معروف میرچا الیاده و تبیین نقشها، مناسبات و کارکردهای شخصیت، در سطوح ژرف ساخت ، روساخت و منشأ و مأخذ داستانهای روایت است. ضرورت این پژوهش از آن‌رو است که اغلب مطالعات پیشین، تمرکز خود را بر منظومه های کلاسیکتر، بویژه لیلی و مجنون نظامی گنجوی نهاده اند و اثر محمّدامین شهرستانی کمتر به طور نظام‌مند تحلیل شده است. روش: روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است و داده ها از طریق تحلیل متن منظومه و اسناد معتبر تاریخی بر پایه علمی و تطبیق آن با الگوهای نظریۀ گریماس و میرچاه الیاده گردآوری شده اند. یافته های پژوهش: یافته ها نشان میدهند که روایت «مجنون و لیلی» محمّدامین ضمن پیروی از ساختار بنیادین روایتی عاشقانه در سازماندهی کنشگران توزیع نقشهای ششگانه گریماس و اسطوره شناسی الیاده و برجسته سازی موانع اجتماعی و تقدیرگرایانه، ویژگیهای متمایزی دارد. نتایج: نتیجه پژوهش بیانگر آن است که بر اساس اسطوره مأخذ و منشأ حکایات داستان ایرانی را باید چگونه مورد واکاوی قرار داد، به کارگیری این الگوهای روایت‌شناسی امکان درک عمیق منطق درونی روایت و شناسایی الگوهای تکرار شوندۀ داستانی را فراهم میسازد.Narratology, Mythology, Majnun and Lily of Mohammad Amin Shahrestani of Isfahan, Greimas, Eliade.روایت‌شناسی, اسطوره شناسی, منظومۀ مجنون و لیلی محمّدامین شهرستانی اصفهانی, گریماس, الیاده.https://bahareadab.com/downloadPDF/1998.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1998.pdfhttps://bahareadab.com/article/روایت‌شناسی بررسی و تحلیل ریخت‌شناسی، اسطوره شناسی منظومه «مجنون و لیلی» محمّد‌امین شهرستانی اصفهانی بر اساس نظریۀ گریماس ، الیادهhttps://bahareadab.com/en/article/Narratology Study and analysis of the morphology and mythology of the poem "Majinn and Lily" by Mohammad Amin Shahrestani Isfahani based on the theory of Grimas, Eliade

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522The Emergence of an Indo-Persian Chancery Term: An Etymological and Historical Analysis of the Word “Dastak”پدیداری یک اصطلاح دیوانی هندوفارسی: پیشینه کاوی واژه «دستک»231266816510.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8165faحسنزندیهدانشیار گروه تاریخ، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yeszandiyehh@ut.ac.ir حسینصومعهدانش‌آموخته کارشناسی ارشد اسناد و مدارک آرشیوی و نسخه شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nohossein.sovmaeh@ut.ac.irJournal Article14041102BACKGROUND AND OBJECTIVES: The widespread use of Persian as a literary and administrative language across a transregional cultural geography stretching from the Indian subcontinent to the Balkans led to the emergence of the Persian Cosmopolis. In this context, the subcontinent, as part of the Persian cultural world, shaped the Indo-Persian cultural sphere. This region not only lent its name to the Indian Style (Sabk-i Hendī) as one of the stylistic periods of Persian poetry but also produced a rich treasury of diverse texts, which may be regarded as the precious heritage of Indo-Persian historical literature. Chancery-oriented historical literature, encompassing indigenous and novel concepts, is a manifestation of the Indo-Persian cultural sphere. The purpose of this research is to trace the historical development of the word “dastak” in Persian texts, particularly within the Indo-Persian domain. The study focuses on elucidating its meaning as a chancery term and achieves its aim by investigating the chronology and manner of the emergence of this chancery term. METHODOLOGY: The present study was conducted using a descriptive-analytical approach and data gathered from library sources. Initially, the fundamental concepts of “Indo-Persian,” “Persian Cosmopolis,” and “Indian Style” (Sabk-i Hendī) were delineated. Subsequently, the word dastak was examined etymologically in the Persian language (Old, Middle, and New Persian). Following this, the semantic domains of the word were retrieved and analyzed by drawing on Indo-Persian historical literature (dictionaries, histories, epistolary treatises (munsha"āts), biographical collections (tazkirahs), and documents). Finally, through the analysis of the obtained data, its chancery meaning was established. FINDINGS: Based on the findings of this research, the Indo-Persian chancery dastak is a type of order (decree) issued by the government, identifiable in several distinct categories with specific applications (such as dastak-i rahdari, dastak-i khidmat, dastak-i ta"yinati, and others). The Indian dastak is recognized as a type of written document or chancery instrument possessing distinct formal characteristics (from the perspective of diplomatics), which are enumerated in the body of the article. Furthermore, according to data from Indo-Persian sources, the emergence of this term in its chancery sense dates back to the dawn of the 11th century AH/17th century CE, or slightly earlier. CONCLUSION: The emergence of the chancery term dastak cannot be regarded as an accidental or merely linguistic phenomenon; rather, this development is linked to the extensive administrative, financial, and bureaucratic reforms implemented during the era of the early Timurid (Mughal) rulers of India, particularly from the reign of Jalāl al-Dīn Muḥammad Akbar (the second half of the 10th century AH), utilizing the capabilities of Persian administrative culture. Thus, dastak is not merely a word but a symbol of the Persianate chancery mechanism within the Persian Cosmopolis.زمینه و هدف: رواج زبان فارسی به عنوان زبان ادبی و دیوانی در پهنه جغرافیای فرهنگی فرامنطقه ای گسترده از شبه قارۀ هند تا بالکان، به پدیدآیی جهانشهر فارسی انجامیده است. در این میان، شبه قاره به عنوان بخشی از جهان فرهنگ فارسی، حوزۀ فرهنگی هندوفارسی را شکل داده است. این منطقه، نه تنها سبک هندی را به عنوان یکی از ادوار سبکشناسی شعر فارسی، به نام خویش کرده؛ بلکه گنجینه ای پربار از متون متنوع را فراهم ساخته که به تعبیری، میراث ارجمند ادبیات تاریخی هندوفارسی به شمار می‌آیند. ادبیات تاریخی دیوان‌پایه دربردارنده مفاهیم بومی و تازه، نمودی از حوزه فرهنگی هندوفارسی است. هدف این پژوهش، پیشینه کاوی واژۀ «دستک» در متون زبان فارسی و بویژه حوزه هندوفارسی است که بر تبیین مفهوم آن به عنوان یک اصطلاح دیوانی، کانونی شده و با شناخت‌ورزی در پیشینه زمانی و چگونگی پدیدآیی این اصطلاح دیوانی، به سرانجام خود میرسد. روش پژوهش:پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از داده های منابع کتابخانه ای انجام شده است. در آغاز کار، مفاهیم بنیادین «هندوفارسی»، «جهانشهر فارسی» و «سبک هندی» بازشناسی شده و سپس واژۀ «دستک» از دیدگاه ریشه شناسی در زبان فارسی (باستان، میانه و نو) بررسی شده است. پس از این، دامنه های معنایی این واژه، با بهره از «ادبیات تاریخی هندوفارسی» (واژه نامه ها، تاریخنامه ها، رسائل منشآتی، تذکره ها و اسناد) بازیابی و بررسی شده و سرانجام، از گذر تحلیل داده های دستیاب‎شده، مفهوم دیوانی آن به دست داده شده است. یافته ها: بر پایه دریافته های این پژوهش؛ دستک دیوانی هندوفارسی، قِسمی از احکام صادره از سوی حکومت است که خود، در چند نوع دارای کاربردهای معیّن (همچون دستک راهداری، دستک خدمت، دستک تعیناتی و ...)، قابل شناسایی است. دستکِ هندی، در ماهیّت نوعی مکتوب یا سند دیوانی با ویژگیهای ریختاری سندشناسی مشخّص -که در متن مقاله، برشمرده شده است- شناسایی میگردد. افزون بر این؛ بر پایه داده های منابع هندوفارسی، پیشینه پدیداری این اصطلاح در مفهوم دیوانی، به سپیده دم سدۀ ۱۱ق/۱۷م یا اندکی پیش از آن میرسد. نتیجه گیری:پیدایی اصطلاح دیوانی دستک را نمیتوان رویدادی تصادفی یا صرفاً زبانی دانست؛ بلکه این پدیده با اصلاحات اداری، مالی و دیوانی گسترده ای پیوند دارد که در روزگار نخستین فرمانروایان گورکانی هند، به ویژه از دورۀ جلال‌الدین محمد اکبر (نیمۀ دوم سدۀ دهم هجری) و با بهره گیری از توانمندیهای فرهنگ فارسی، پیاده سازی شد. بدین‎ترتیب؛ «دستک»، نه فقط یک واژه، که نمادی از سازوکار دیوانسالاری فارسی‌مآب در جهانشهر فارسی است.Indian Dastak, Dastak (chancery orders), Indo-Persian (cultural sphere), Indo- Persian (historical literature), Indian Style (Sabk-i Hendī) , Persian Cosmopolis, Persian culture.دستک هندی, دستک (احکام دیوانی), هندوفارسی (حوزه فرهنگی), هندوفارسی (ادبیات تاریخی), سبک هندی, جهان‎شهر فارسی, فرهنگ فارسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1999.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1999.pdfhttps://bahareadab.com/article/پدیداری یک اصطلاح دیوانی هندوفارسی: پیشینه کاوی واژه «دستک»https://bahareadab.com/en/article/The Emergence of an Indo-Persian Chancery Term: An Etymological and Historical Analysis of the Word “Dastak”

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Functional Analysis of Closed Similes in Persian Ornate Prose, Based on Monroe Beardsley’s Theory (A Case Study: Rāḥat al-Ṣudūr)بررسی کارکردی تشبیهات بسته در نثر فنی فارسی؛ بر پایۀ نظریۀ مونرو بیردسلی (مطالعۀ موردی: راحه الصدور)267285816810.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8168faرسولبهنامدانشیار گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yesRasoolbehnam@cfu.ac.ir محمدرضاپاشاییدانشیار گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.nopashaei.reza@cfu.ac.irJournal Article14041104BACKGROUND AND OBJECTIVES: Traditional Persian rhetoric, in its treatment of simile, has predominantly focused on formal taxonomies and has paid comparatively less attention to semantic dimensions and the role of simile in guiding audience interpretation. This study aims to examine the structure of simile in Rāḥat al-Ṣudūr wa Āyat al-Surūr, authored by Muḥammad b. ʿAlī Rāvandī, in order to analyze the aesthetic nature of technical prose from the perspective of its semantic function. The central question is how Rāvandī, as a court historian and writer, employs simile to organize meaning and how this mechanism contributes to the stabilization of the author’s intended meaning. METHODOLOGY: The research employs a descriptive-analytical method grounded in Monroe Beardsley’s theoretical framework concerning “open simile” and “closed simile.” FINDINGS: Based on the extraction and examination of 148 instances of simile, the findings indicate that no examples of open simile appear in the text. In contrast, 85 instances (57%) are explicit closed similes in which the tertium comparationis or semantic elements are clearly articulated. Additionally, 45 instances (30%) consist of implicit closed similes or fixed simile constructions that activate conventional semantic patterns and restrict interpretive multiplicity. Only 18 cases (13%) of comparative similes were identified, primarily serving to reinforce the text’s panegyric discourse and moral evaluative tone. CONCLUSION: The results demonstrate that the simile structure of Rāḥat al-Ṣudūr is explicitly organized toward semantic guidance. Closed similes, by reducing interpretive latitude, enhance the clarity of ethical, historical, and laudatory messages. Consequently, imagery in this work functions less as a generator of semantic openness and more as an instrument for stabilizing and controlling meaning within the author’s rhetorical and narrative aims.زمینه و هدف: بلاغت سنتی فارسی در تحلیل تشبیه غالباً بر طبقه بندیهای صوری متمرکز بوده و کمتر به جنبه های معنایی و نقش تشبیه در هدایت دریافت مخاطب پرداخته است. این پژوهش با هدف بررسی ساختار تشبیه در راحه الصدور و آیهالسرور تألیف محمد بن علی راوندی، میکوشد ماهیت زیبایی‌شناسی نثر فنی را از منظر کارکرد معنایی آن تحلیل کند. پرسش اصلی این است که راوندی، در مقام مورّخ و نویسنده درباری، چگونه از تشبیه برای ساماندهی معنا استفاده میکند و این سازوکار چه نسبتی با تثبیت معنای مورد نظر مؤلف دارد. روش: روش این پژوهش، توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر چارچوب نظری مونرو بیردسلی دربارۀ «تشبیه باز» و «تشبیه بسته» است. یافته ها: بر اساس استخراج و بررسی ۱۴۸ نمونه تشبیه، یافته ها نشان میدهد که هیچ نمونه ای از تشبیه باز در متن اثر مشاهده نشد. در مقابل، ۸۵ مورد (57%) تشبیه بسته صریحند که در آنها وجه شبه یا عناصر معنایی به وضوح بیان شده است. همچنین ۴۵ نمونه (30%) از نوع تشبیهات بسته ضمنی یا ترکیبات تشبیهی تثبیت‌ شده اند که الگوهای معنایی متعارف را فعال کرده و امکان چندبرداشتی را محدود میکنند. تنها ۱۸ نمونه (13%) تشبیه تفضیل شناسایی شد که عمدتاً در خدمت تقویت گفتمان مدحی و ارزشگذاری اخلاقی متن قرار دارند. نتیجه گیری: نتایج نشان میدهد که ساختار تشبیهی راحه الصدور بطور آشکار در جهت هدایت معنایی سازمان یافته است. تشبیهات بسته با کاهش دامنه تأویل، شفافیت پیامهای اخلاقی، تاریخی و مدحی را افزایش میدهند. بر این اساس، تصویرپردازی در این اثر بیش از آنکه به گشودگی معنایی بینجامد، ابزاری برای تثبیت و کنترل معنا در چارچوب اهداف خطابی و روایی مؤلف است.Raḥat al-Ṣudur, Rawandi, Monroe Beardsley, closed simile, open simile, semantic tension, ornate prose.راحه الصدور راوندی, مونرو بیردسلی, تشبیه بسته, تشبیه باز, تنش معنایی, نثر فنی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2000.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2000.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی کارکردی تشبیهات بسته در نثر فنی فارسی؛ بر پایۀ نظریۀ مونرو بیردسلی (مطالعۀ موردی: راحه الصدور)https://bahareadab.com/en/article/Functional Analysis of Closed Similes in Persian Ornate Prose, Based on Monroe Beardsley’s Theory (A Case Study: Rāḥat al-Ṣudūr)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Analysis and study of the re-creation of the narrative of Shams and Rumi in the novel "The Nation of Love" based on intertextualityتحلیل و بررسی بازآفرینی روایت شمس و مولانا در رمان «ملت عشق» با تکیه بر بینامتنیت285308817010.irandoi.2002/bahareadab.2025.19.8170faموسیپیریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.nomousapiri8@gmail.comاحمدفرشبافیاندانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.yesfarshbafian@tabrizu.ac.ir محمدعلیموسی‌زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.nom.mousazadeh@tabrizu.ac.irمحمدرضاعابدیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.noabedi@tabrizu.ac.irJournal Article14041106BACKGROUND AND OBJECTIVES: The primary objective of this article is to explain how narrative, stylistic, and semantic elements are adapted and recreated from a classical Sufi text into a contemporary novel. Intertextuality theory and criticism, as one of the modern approaches in 20th-century literary criticism, provides a method for reading literary texts based on comparison and juxtaposition. In fact, this theory examines the connection and interaction between texts. Adopting a comparative approach and based on the theory of intertextuality, the present study analyzes the recreation of the narrative of Shams and Rumi in two different sources: Aflaki"s Manaqib al-Arifin* (8th century AH) and Elif Shafak"s novel The Forty Rules of Love (21st century AD). METHODOLOGY: The research conducted for this study employs a descriptive-analytical method. FINDINGS: The findings indicate that by utilizing the key structures and themes of Manaqib al-Arifin*—including the trial of the disciples, the first meeting of Shams and Rumi, the request for wine, the beginning of Sama (whirling), the murder of Shams, the disposal of his body in a well, and the offering of rewards for news of Shams—Shafak has implemented a process of "transformative rewriting." Through this process, traditional mystical patterns are reproduced within a psychological, narrative, and human-centered framework. CONCLUSION: The article emphasizes that Shafak"s adaptation is not mere imitation but an intercultural recreation through which the heritage of Persian mysticism is reinterpreted within a global and modern horizon. In such a way, The Forty Rules of Love*, by relying on the classical source of Persian mysticism, has created a model for dialogue between tradition and modernity, East and West, and contemporary mysticism and psychology.هدف : هدف اصلی مقاله، تبیین نحوه اقتباس و بازآفرینی عناصر روایی، سبکی و معنایی از متن صوفیانه کلاسیک در رمان معاصر است. نقد و نظریه بینامتنیت یکی از رویکردهای نوین نقد ادبی در قرن بیستم به شمار میرود و روشی است برای خوانش متون ادبی برمبنای مقایسه و تطبیق. در واقع این نظریه ارتباط و تعامل متون با یکدیگر را بررسی میکند. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی و بر اساس نظریه بینامتنیت، به تحلیل بازآفرینی روایت شمس و مولانا در دو منبع متفاوت ــ «مناقب‌العارفین» افلاکی (قرن هشتم هجری) و رمان «ملت عشق» اثر الیف شافاک (قرن بیست‌ویکم میلادی) ــ میپردازد. روش : بررسیهای این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته است، یافته ها : این تحقیق نشان میدهد که شافاک با بهره گیری از ساختارها و مضامین کلیدی مناقب‌العارفین، از جمله ماجرای آزمون مریدان، نخستین دیدار شمس با مولانا، درخواست شراب، آغاز سماع، قتل شمس، انداختن پیکر او در چاه و صله دادن برای خبر از شمس فرآیندی از «بازنویسی دگرگون‌ساز» را صورت داده است که طی آن الگوهای عرفانی سنتی در قالبی روان‌شناختی، روایی و انسان‌محور بازتولید میشوند. نتیجه : مقاله بر این نکته تأکید دارد که اقتباس شافاک نه تقلید بلکه بازآفرینی بینافرهنگی است که از طریق آن، میراث عرفان ایرانی در افق جهانی و مدرن بازخوانی میشود؛ به گونه ای که «ملت عشق» با تکیه بر منبع کلاسیک عرفان فارسی، الگویی از گفتگوی میان سنت و مدرنیته، شرق و غرب، و عرفان و روانشناسی معاصر را پدید آورده است.Rumi, Shams Tabrizi, The Forty Rules of Love, Intertextuality.مولانا, شمس تبریزی, ملت عشق, بینامتنیتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2001.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2001.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی بازآفرینی روایت شمس و مولانا در رمان «ملت عشق» با تکیه بر بینامتنیتhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and study of the re-creation of the narrative of Shams and Rumi in the novel "The Nation of Love" based on intertextuality