امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823A Critique and Analysis of the Novel "This Dog Wants to Eat Roxana" Based on Postmodern Componentsنقد و بررسی رمان «این سگ میخواهد رکسانا را بخورد» بر طبق مؤلفه های رمان پسامدرن120821810.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8218faمعصومهحسن‌پور کهنموییگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.nomasoume.hasanpour266@iau.ac.irکامرانپاشایی فخریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.yeskamranpashaei@iau.ac.irپروانهعادل‌زادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.no parvanehadelzadeh@iau.ac.irJournal Article14041208BACKGROUND AND OBJECTIVES: The developments of the modern era have changed the foundations of human thinking in political, social and cultural issues. The postmodernist movement in the twentieth century, as the last major intellectual movement in the West, cast doubt and pessimism on the values of the modern era. This intellectual movement inevitably penetrated the culture and art of other countries, and the postmodern novel, imitating Western fiction, became one of the currents of contemporary Iranian novel writing. The postmodern narrative has special characteristics that are the result of today"s chaotic and insecure world. One of the works that has the potential for postmodernist reading is the novel "This Dog Wants to Eat Roxana" by Qasem Kashkuli. METHODOLOGY: The present study is a theoretical study that has attempted to criticize and analyze the novel in question based on postmodernist components using a library research method and a descriptive-analytical method. The population studied is the novel This Dog Wants to Eat Roxana by Qasem Kashkuli, published by Butimar Publishing. FINDINGS: characteristic features of the postmodern style, such as uncertainty, the collapse of macro-narratives, temporal chaos, polyphonic carnival, short circuit, Gothic, lack of cause-and-effect relationships, paranoia, intertextuality, identity and unity of characters, collage, indefinite ending, and the dominance of the ontological element, have been used in the novel in question. CONCLUSION: The conclusion from the research results is that the characteristics of the postmodernist style, both structural and content, are clearly evident in the narrative type, and uncertainty and the dominance of the ontological element are the most important postmodernist elements of this novel.زمینه و هدف: تحولات عصر جدید پایه های تفکر بشری در مسائل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را دچار تغییراتی کرد. جریان پست‌‌‌‌مدرنیسم در قرن بیستم به عنوان آخرین جریان مهم فکری در غرب ارزشهای عصر مدرن را مورد شک و بدبینی قرار داد. این جریان فکری ناگزیر به فرهنگ و هنر دیگر کشورها نیز نفوذ یافت و رمان پست‌مدرنیسم به تقلید از داستان‌نویسی غرب به یکی از جریانهای رمان‌‌‌‌‌‌‌نویسی معاصر ایران تبدیل شد. روایت پسامدرن دارای ویژگیهای خاصی است که معلول دنیای آشفته و ناامن امروزی است. یکی از آثاری که قابلیت خوانش پسامدرنیستی دارد، رمان «این سگ میخواهد رکسانا را بخورد» اثر قاسم کشکولی است. روش پژوهش: پژوهش پیش رو، مطالعه ای نظری است که به شیوه پژوهش کتابخانه ای و به روش توصیفی- تحلیلی تلاش کرده است به نقد و تحلیل رمان مورد نظر براساس مؤلفه های پسامدرنیستی بپردازد. جامعه مورد مطالعه، رمان «این سگ میخواهد رکسانا را بخورد» از قاسم کشکولی بوده که توسط نشر بوتیمار منتشر شده است. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که بسیاری از ویژگیهای شاخص سبک پسامدرنیسم مانند عدم قطعیت، فروپاشی روایتهای کلان، آشفتگی زمانی، کارناوال، چند صدایی، اتصال کوتاه، گوتیک، فقدان روابط علی و معلولی، پارانویا، بینامتنیت، همانی و اتحاد شخصیتها، کولاژ، فرجام نامعین و غلبه عنصر وجودشناسی در رمان مورد نظر بکار گرفته شده اند. نتیجه گیری: از نتایج تحقیق برمیآید که ویژگیهای سبک پسامدرنیستی اعم از ساختاری و محتوایی در نوع روایت کاملاً مشهود است و عدم قطعیت و غلبه عنصر وجود‌شناسی مهمترین عناصر پسامدرنیستی این رمان هستند.Fiction, Postmodern Narrative, Ghasem Kashkooli, This Dog Wants to Eat Roxanaادبیات داستانی, روایت پسامدرن, قاسم کشکولی, این سگ میخواهد رکسانا را بخورد. https://bahareadab.com/downloadPDF/2033.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2033.pdfhttps://bahareadab.com/article/نقد و بررسی رمان «این سگ میخواهد رکسانا را بخورد» بر طبق مؤلفه های رمان پسامدرنhttps://bahareadab.com/en/article/A Critique and Analysis of the Novel "This Dog Wants to Eat Roxana" Based on Postmodern Components

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Feeling of Inferiority and Compensation Mechanism in the Heroes of Samnameh and Bahmannameh from Adler’s Perspectiveاحساس حقارت و سازوکار جبران در پهلوانان سامنامه و بهمن‎نامه از منظر آدلر2140822410.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8224faنسرینفهیمیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.no3051132421@iau.irفاطمهریاحیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.yes fatemeh.riahi@iau.irمژدهشفیعیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.no fatemeh.riahi@iau.irJournal Article14050116BACKGROUND AND OBJECTIVES: Alfred Adler’s individual psychology, built around the two concepts of “feeling of inferiority” and “compensation mechanism,” provides an effective framework for uncovering the underlying motivations behind the actions of epic heroes. Building on this, the present study seeks to analyze and compare the process of the formation of the feeling of inferiority and the compensation mechanisms of the heroes of Samnameh and Bahmannameh. METHODOLOGY: This study was conducted using a descriptive-analytical approach based on qualitative content analysis. The components of Adler’s theory feeling of inferiority, striving for superiority, and social interest were operationalized in the form of specific textual indicators, and the actions and speech of the heroes of the two poems, as the unit of analysis, were examined and compared with one another based on these indicators. FINDINGS: The origin of the feeling of inferiority in Bahman is external and reputation-based in nature, and his compensation is mainly reactive, vengeful, and dominance-seeking. The feeling of deficiency in Sam arises mostly from comparison with his lineage and from emotional frustration, and his compensation takes on an affirmative and individual dimension. The examination of the secondary heroes also shows that the feeling of inferiority does not lead to a single outcome, but rather, depending on each character’s disposition, encompasses a range from self-sacrifice and resourcefulness to revenge and self-aggrandizement. CONCLUSION: The fundamental distinction between the two poems lies not in the existence of the feeling of inferiority, but in the quality and direction of its compensation. Bahmannameh is built upon a reactive compensation model, while Samnameh is built upon an affirmative compensation model.هدف: روانشناسی فردی آلفرد آدلر، با تکیه بر دو مفهوم «احساس حقارت» و «سازوکار جبران»، چارچوبی کارآمد برای واکاوی انگیزه های نهفته در کنش پهلوانان حماسی فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر میکوشد بر این اساس، فرآیند شکل‌گیری احساس حقارت و سازوکارهای جبرانی پهلوانان سامنامه و بهمن‎نامه را تحلیل و مقایسه کند. روش: این پژوهش با رویکردی توصیفی‌تحلیلی و بر پایه تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. مؤلفه های نظریه آدلر احساس حقارت، تلاش برای برتری و علاقه اجتماعی در قالب نشانگرهای متنی معین عملیاتی شدند و کنش‌ها و گفتارهای پهلوانان دو منظومه، به مثابه واحد تحلیل، بر اساس این نشانگرها بررسی و با یکدیگر مقایسه شدند. یافته ها: خاستگاه احساس حقارت در بهمن ماهیتی بیرونی و حیثیتی دارد و جبران او عمدتاً واکنشی، انتقام‌جویانه و سلطه طلبانه است؛ در مقابل، احساس کمبود در سام بیشتر از قیاس با تبار و ناکامی عاطفی برمی‌خیزد و جبران او سویه ای اثباتی و فردی می یابد. بررسی پهلوانان فرعی نیز نشان میدهد که احساس حقارت به نتیجه ای یگانه نمی‌انجامد، بلکه بسته به منش شخصیت، طیفی از فداکاری و تدبیر تا انتقام و خودبزرگ‌بینی را در برمیگیرد. نتیجه گیری: تمایز بنیادین دو منظومه نه در وجود احساس حقارت، که در کیفیت و جهت‌گیری جبران آن نهفته است: بهمن‎نامه بر الگوی جبران واکنشی و سامنامه بر الگوی جبران اثباتی استوار است.feeling of inferiority, compensation mechanism, social interest, Adler’s individual psychology, Samnameh, Bahmannameh.احساس حقارت, سازوکار جبران, علاقه اجتماعی, روانشناسی فردی آدلر, سامنامه, بهمن‎نامهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2034.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2034.pdfhttps://bahareadab.com/article/احساس حقارت و سازوکار جبران در پهلوانان سامنامه و بهمن‎نامه از منظر آدلرhttps://bahareadab.com/en/article/Feeling of Inferiority and Compensation Mechanism in the Heroes of Samnameh and Bahmannameh from Adler’s Perspective

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Reflection of Emotional Intelligence in Ferdowsi’s Shahnameh Based on Goleman’s Theory with Emphasis on the Component of Social Skillsبازتاب هوش هیجانی در شاهنامه فردوسی بر اساس نظریه گلمن با محوریت مؤلفه مهارتهای اجتماعی4161824110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8241faمریمسعیدیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.nom.saeedii@iau.ac.irشیرینصمصامیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.yesshirinsamsami@iau.ac.irسمانهسادات جعفرگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران.noSamane.tabatabaee@iau.ac.irJournal Article14050117BACKGROUND AND OBJECTIVES: : Literary works, in addition to being a complete reflection of the life of a society’s people, have a direct connection with the humanities; one of these disciplines is psychology. Using the power of literature to explain scientific issues is an effective way to facilitate learning. When this approach is combined with a scientific theory, its impact becomes even greater. Therefore, considering the topic of the study, the authors have attempted to align the text of the Shahnameh with Daniel Goleman’s theory, whose name is closely associated with emotional intelligence (EQ).He was the first to introduce this significant concept in human life for dealing with everyday issues and problems in the early 1990s. According to Goleman, the components of emotional intelligence include self-awareness, self-regulation, self-motivation, empathy, and social skills. METHODOLOGY: The present study was conducted using documentary and library research methods. FINDINGS: The concept of emotional intelligence was initially conceptualized by Salovey and Mayer; subsequently, Daniel Goleman played a pivotal role in expanding and popularizing this psychological construct. According to Goleman, the constituent components of emotional intelligence encompass self-awareness, self-regulation, motivation, empathy, and social skills. CONCLUSION: This study shows that the Shahnameh is more than just a literary and historical text; it is a rich source for understanding human and social behaviors. The protagonists’ emotional and political successes were determined by their mastery of social skills, such as leadership, conflict management, and effective verbal and non-verbal communication. Specifically, the ability to manage conflicts through self-regulation and empathy was crucial for resolving crises and building lasting cooperation. In contrast, many characters faced failures due to a lack of self-awareness and emotional intelligence. In conclusion, the Shahnameh suggests that lasting influence is built not on sheer power, but on emotional engagement and the use of emotions to achieve understanding and peace.زمینه و هدف: آثار ادبی علاوه بر اینکه آیینه تمام نمای زندگی مردم یک جامعه است با علوم انسانی ارتباطی مستقیم دارد؛یکی از این علوم، روانشناسی است. استفاده از قدرت ادبیات برای توضیح مسانل علمی راه موثری برای یادگیری آسان است؛ حال اگر بایک نظریه علمی هم همراه شود این تأثیر بیشتر میشود؛ به همین دلیل مؤلفان با توجه به موضوع جستار، سعی در تطبیق متن شاهنامه با نظریه دنیل گلمن نموده اند که هوش هیجانی (EQ) با نام او گره خورده است. روش مطالعه: پژوهش پیشرو، به دو شیوه اسنادی و کتابخانه ای صورت درفته است. یافته ها: مفهوم هوش‌هیجانی نخستین بار توسط سالووی .مایر مطرح شد و دانیل گلمن با گسترش وترویج ان نقش مهمی در شناساندن این سازه روان‌شناختی ایفا کرد. مؤلّفه های هوش هیجانی ازنظر گلمن، خودآگاهی،خودکنترلی، خود انگیزی، همدلی و مهارت‌های اجتماعی‌است. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان می‌دهد که شاهنامه، فراتر از یک اثر ادبی و تاریخی، منبعی غنی برای شناخت و درک رفتارهای اجتماعی و انسانی است. تسلط بر مهارت‌های اجتماعی، از طریق نفوذ اجتماعی،رهبری،مدیریت تعارض ارتباط مؤثر کلامی که ابزاری برای تنظیم هیجانات و میانجی‌گری است و درک اهمیت ارتباطات غیرکلامی، عاملی تعیین‌کننده در موفقیت‌های عاطفی و حکومتی قهرمانان بوده است. مهارت در مدیریت تعارضات، بازتابی مستقیم از خودتنظیمی هیجانی و درک فضای احساسی طرف مقابل است، در مهار بحران‌ها و بنا نهادن همکاری‌های پایدار (مانند عملکرد شخصیت‌های خردمند) نقشی حیاتی ایفا نموده است؛ در مقابل، بسیاری از شکست‌ای ارتباطی شخصیت‌ها را در پرتو ضعف در خودآگاهی و آگاهی هیجانی تفسیر کرد. در نهایت، شاهنامه تصویری ارائه می‌دهد که نفوذ پایدار، نه بر پایه قدرت صرف، بلکه بر تعهد هیجانی و هدایت احساسات به سمت تفاهم و صلح استوار است.Emotional Intelligence, Daniel Goleman, Shahnameh, Ferdowsi, Effective Relationshipsهوش هیجانی, دانیل گلمن, شاهنامه, فردوسی, روابط مؤثرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2035.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2035.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازتاب هوش هیجانی در شاهنامه فردوسی بر اساس نظریه گلمن با محوریت مؤلفه مهارتهای اجتماعیhttps://bahareadab.com/en/article/Reflection of Emotional Intelligence in Ferdowsi’s Shahnameh Based on Goleman’s Theory with Emphasis on the Component of Social Skills

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823A Linguistic-Stylistic Analysis of the Concept of Kherad in Three Tales from Marzban-Nameh: A New Historicist Approachبررسی و تحلیل سبک ‌شناسی ـ زبانی مفهوم خِرَد در سه حکایت از مرزبان‎نامه با رویکرد تاریخگرایی نوین6379824510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8245faزینبخسرویدانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.yes Zeynab.khosravi@ut.ac.irJournal Article14041220BACKGROUND AND OBJECTIVES: Marzban-Nameh is one of the most significant examples of Persian ornate and didactic prose, in which narrative, ethics, politics, social experience, and linguistic techniques are closely intertwined. The concept of kherad, or wisdom, also occupies a central position in the Persian didactic tradition. In Marzban-Nameh, however, kherad does not appear merely as a direct moral lesson or an abstract idea; rather, it is formed through narrative language, speech situations, verbal acts, and social judgments. This study aims to examine how kherad is constructed and represented through linguistic-stylistic elements in three tales: “Hanbūy with Zahhāk,” “The Wise Thief,” and “The Silk Merchant’s Wife and the Shoemaker.” METHODOLOGY: This research is a theoretical and text-based study conducted through a descriptive-analytical method and close reading. The corpus consists of the three selected tales from Marzban-Nameh, edited by Khalil Khatib-Rahbar. The analysis focuses on words, syntactic structures, modal and obligatory propositions, forms of address, negations, imperatives, speech acts, and the narrator’s judgments. These elements are interpreted through linguistic stylistics and a New Historicist approach. FINDINGS: In the tale of Hanbūy with Zahhāk, kherad is shaped through the contrast between possibility and impossibility, the language of petitioning, and a difficult choice made in the face of power. In “The Wise Thief,” address and negation, especially the speech of the accused woman, create the conditions for shame, moral recognition, and the thief’s awareness of his wrongdoing. In “The Silk Merchant’s Wife and the Shoemaker,” words related to seeing, speaking, fear, concealment, and public reputation reveal the relation between wisdom and folly within the context of surveillance and social disgrace. CONCLUSION: The findings show that kherad in Marzban-Nameh is not a fixed concept outside the narrative; it emerges through the language of the tale and in relation to power, shame, petitioning, surveillance, and social judgment. Therefore, language in these tales does more than convey moral instruction; it actively constructs ethical understanding, character positions, and social relations.زمینه و هدف: مرزباننامه از برجسته ترین نمونه های نثر فنی و تعلیمی فارسی است که در آن حکایت، اخلاق، سیاست، تجربه اجتماعی و شگردهای زبانی در پیوندی نزدیک با یکدیگر قرار گرفته اند. مفهوم خِرَد نیز در سنّت تعلیمی فارسی جایگاهی بنیادین دارد؛ امّا در مرزباننامه، خِرَد تنها در قالب اندرز مستقیم یا آموزه ای انتزاعی ظاهر نمیشود، بلکه از راه زبان حکایت، موقعیتهای روایی، کنشهای گفتاری و داوریهای اجتماعی صورت میگیرد. هدف این پژوهش بررسی این مسئله است که خِرَد در سه حکایت «هنبوی با ضحّاک»، «دزد دانا» و «زن دیبافروش و کفشگر» چگونه از رهگذر عناصر سبک ‌شناسی ـ زبانی ساخته و بازنمایی میشود. روشها: پژوهش حاضر مطالعه ای نظری و متن‌محور است که به روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه خوانش نزدیک انجام شده است. محدودۀ پژوهش، سه حکایت یادشده از مرزباننامه به کوشش خلیل خطیب‌رهبر است. در تحلیل داده ها، واژه ها، ساختهای نحوی، گزاره های امکانی و الزامی، خطابها، نفیها، امرها، کنشهای گفتاری و داوری راوی بررسی شده و این عناصر در پیوند با سبک ‌شناسی زبانی و رویکرد تاریخگرایی نوین تفسیر شده اند. یافته ها: در حکایت هنبوی با ضحّاک، خِرَد از خلال تقابل امکان و امتناع، زبان دادخواهی و انتخاب دشوار در برابر قدرت شکل میگیرد. در داستان دزد دانا، خطاب و نفی، به ویژه گفتار زنی که در معرض اتهام و داوری جمعی قرار گرفته است، زمینۀ شرم، بازشناسی خطا و آگاهی اخلاقی دزد را فراهم میکند. در حکایت زن دیبافروش و کفشگر نیز واژه های مربوط به دیدن، گفتن، ترس، پرده و آوازه، نسبت خِرَد و بیخِرَدی را در پیوند با نظارت و رسوایی اجتماعی آشکار میسازد. نتیجه گیری: نتیجۀ پژوهش نشان میدهد که خِرَد در مرزباننامه مفهومی ثابت و بیرون از روایت نیست، بلکه در زبان حکایت و در نسبت با قدرت، شرم، دادخواهی، نظارت و داوری اجتماعی پدیدار میشود. از اینرو، زبان در این حکایتها فقط حامل پیام اخلاقی نیست، بلکه ابزار ساختن فهم اخلاقی، جایگاه شخصیّتها و مناسبات اجتماعی است.Marzban-Nameh, kherad, linguistic stylistics, didactic prose, New Historicismمرزباننامه, خِرَد, سبک ‌شناسی زبانی, نثر تعلیمی, تاریخگرایی نوینhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2036.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2036.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل سبک ‌شناسی ـ زبانی مفهوم خِرَد در سه حکایت از مرزبان‎نامه با رویکرد تاریخگرایی نوینhttps://bahareadab.com/en/article/A Linguistic-Stylistic Analysis of the Concept of Kherad in Three Tales from Marzban-Nameh: A New Historicist Approach

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Minhaj al-Talibin by Mahmud al-Khafi; an example of the continuity of fundamental Sufi writings in the 9th century AHمنهاجُ الطّالبینِ محمودِ خوافی؛ نمونه ای از تداومِ نوشته های بنیادین تصوف در قرن نهم هجری8197824710.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8247faرویاگل احمدیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no r.golahmadi@iau.ac.irغلامرضاامیرخانیعضو هیأت علمی کتابخانه ملی ایران، تهران، ایران.yes head@nlai.irبهرامپروین گنابادیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no b.parvin47@iau.ac,irفرهادطهماسبیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران.nofarhad.tahmasbi@iau.ac.irJournal Article14050110BACKGROUND AND OBJECTIVES: Minhaj al-Talibin was written by Mahmud ibn Muhammad ibn Abd al-Salam Khawafi in 825 AH. This work has a mystical content and the author has tried to explain the status, positions and ethics of Sufis using verses of the Quran, prophetic hadiths, poems, speeches and stories of sheikhs. Based on the only manuscript found, the present study introduces and describes the external and content features, examines the available information about the author, the stylistics of the work and explains its importance in mystical studies of the ninth century AH. METHODOLOGY: This research is theoretical and was conducted using a descriptive-analytical method, the main tool of which was library studies. In this research, the author conducted a summary, analysis, and final review by examining the manuscript of Minhaj al-Talibin and based on the generality of the research. FIND There is no complete and accurate information about the author, and research into the text of the book reveals that in shaping its structure and content, he used fundamental books of Sufism such as: Sharh Ta’ruf, Risale-i Qushayriyyah, Misbah al-Hidayah, and Miftah al-Kifayyah, and some mystical and ethical works of the eighth century AH, such as Rawda’ of Khold Majd al-Khafi. In terms of thought and content, the author has less analyzed and explained complex and profound mystical concepts, and has mostly narrated poems, anecdotes, and news of the sheikhs. CONCLUSION: The author"s adaptation and imitation of ancient Sufi books is quite evident, and he has narrated narrations from these works that are very similar to the original in terms of wording and word structure. Unlike other mystical works of the author"s era, the opinions and theories of the mystics and sheikhs of the author"s era are not seen in Minhaj al-Talibin. And from this point of view, there is no sign of the beliefs of the famous schools and paths of the author"s era in it, it is exceptional. In this regard, this research is considered an effective step towards understanding this work and its place in the history of mystical literature, especially the ninth century.زمینه و هدف: منهاج الطالبین را محمود بن محمد بن عبد السلام خوافی در 825 هجری، به رشتۀ تحریر درآورده است. این اثر، محتوایی عرفانی دارد و مؤلف کوشیده است با استفاده از آیات قرآن، احادیث نبوی، اشعار، سخنان و حکایات مشایخ، به تبیین احوال، مقامات و اخلاقِ صوفیان بپردازد. پژوهشِ حاضر براساس یگانه نسخۀ خطیِ یافت‌شده، به معرفی و توصیف ویژگیهای ظاهری و محتوایی، بررسی اطلاعات موجود دربارۀ مؤلف، سبکشناسی اثر و تبیین اهمیت آن در مطالعات عرفانی قرن نهم هجری میپردازد. روش: این پژوهش از نوع نظری است و با استفاده از روشِ توصیفی – تحلیلی انجام شده که ابزار اصلی آن مطالعات کتابخانه ای بوده است. در این پژوهش، نگارنده با بررسیِ نسخه خطی منهاج الطالبین و بر اساس کلیات پژوهش، جمعبندی، تحلیل و بررسی نهایی را انجام داده است. یافته های پژوهش: اطلاعات کامل و دقیقی دربارۀ مؤلف وجود ندارد و از پژوهش در متن کتاب مشخص میشود که در شکل دادنِ ساختار و محتوای آن، از کتابهای بنیادینِ علمِ تصوّف مانند: شرح تعرُّف، رسالۀ قشیریه، مصباح الهدایه و مفتاح الکفایه و برخی آثار عرفانی و اخلاقی قرن هشتم هجری همچون روضۀ خُلد مجد خوافی بهره جسته است. از نظر فکری و محتوایی، مؤلف کمتر به تحلیل و شرحِ مفاهیم پیچیده و عمیقِ عرفانی پرداخته است، و بیشتر راوی اشعار، حکایات و اخبارِ مشایخ بوده است. نتیجه گیری: اقتباس و تقلید مؤلف از کتاب‌های کهن تصوف کاملاً مشهود است و روایاتی از این آثار نقل کرده است که از لحاظ لفظ و ساختار کلمات شباهت فراوانی به اصل آن دارند. بر خلاف سایر تألیفات عرفانی عصرِ مؤلف، آراء و نظریات عارفان و مشایخ هم‌عصر مؤلف در منهاج الطالبین دیده نمیشود. و از این نقطه نظر که هیچ نشانه ای از عقاید مکتبها و طریقتهای مشهور عصر مؤلف در آن وجود ندارد، استثنایی است. بدین لحاظ این پژوهش گامی مؤثر در مسیر شناخت این اثر و جایگاه آن در تاریخ ادبیات عرفانی به ویژه قرن نهم محسوب میشود.Minhaj al-Talibin, Mahmoud Khafi, manuscript correction, Sufism, status and authoritiesمنهاج الطالبین, محمود خوافی, تصحیح نسخه خطی, علم تصوّف, احوال و مقاماتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2037.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2037.pdfhttps://bahareadab.com/article/منهاجُ الطّالبینِ محمودِ خوافی؛ نمونه ای از تداومِ نوشته های بنیادین تصوف در قرن نهم هجریhttps://bahareadab.com/en/article/Minhaj al-Talibin by Mahmud al-Khafi; an example of the continuity of fundamental Sufi writings in the 9th century AH

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823A Stylistic Study of Reza Ghasemi's Novelsبررسی سبک‌شناسانه رمانهای رضا قاسمی99125826510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8265faمحبتزمانیدانشجوی دکتری دروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.noZamani.mohabat@gmail.comمختارابراهیمیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.yesm.ebrahimi@scu.ac.ir زینبرضاپوراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.no z.rezapour@scu.ac.irJournal Article14050114BACKGROUND AND OBJECTIVES: Style has been considered a kind of harmony between the specific expression of each writer or poet and his thoughts that are seen in his works. Therefore, each person"s style is like his fingerprint and signature that is placed at the foot of the work. Therefore, in order to better understand a work, one must pay attention to the way and method of using language, structure, thought, and other literary elements in a literary work. The present study is dedicated to examining the stylistic characteristics of Reza Ghasemi"s novels. METHODOLOGY: The present study was conducted using a descriptive-analytical method and a library method. FINDINGS: Reza Ghasemi is among the writers in whose works, style plays not only a role accompanying meaning, but also a role that creates meaning. In his novels, language, rhythm, inner music, and the multilayered structure of the narrative are tools through which the mental world and identity crises of the characters are represented. By using long sentences, musical structures of language, playing with sounds, and creating an internal rhythm, Ghasemi transforms style into a constructive element of the story world. Through these stylistic patterns, rather than through content, the reader enters a psychological and disjointed experience of the story world. CONCLUSION: Ghasemi’s style has undergone a transformation from a luxurious language carrying tragic-philosophical meaning to a simple language carrying psychological feeling, which, from a theoretical perspective, confirms that the function of the text in his later works has tended towards the externalization of worldview and then the internalization of lived experience. keywords:Stylistics, novel, Reza Ghasemi, linguistic layer, syntactic layer, rhetorical layer.زمینه و هدف: سبک را نوعی هماهنگی میان شیوه بیان خاص هر نویسنده یا شاعر و اندیشه های او دانسته اند که در آثارش دیده میشود. از این رو سبک هر کس به منزله اثر انگشت و امضای اوست که در پای اثر نهاده میشود. پس برای بهتر فهمیدن یک اثر باید به شیوه و روش استفاده از زبان، ساختار، اندیشه و سایر عناصر ادبی در یک اثر ادبی توجه کرد. پژوهش حاضر به بررسی ویژگیهای سبکی رمانهای رضا قاسمی اختصاص دارد. روش مطالعه: پژوهش حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای انجام پذیرفته است. یافته ها: رضا قاسمی از جمله نویسندگانی است که در آثار او، سبک نه تنها نقش همراهِ معنا، بلکه نقش سازنده معنا را بر عهده دارد. در رمانهای او، زبان، ریتم، موسیقی درونی و ساختار چندلایه روایت ابزارهایی هستند که از خلال آنها جهان ذهنی و بحرانهای هویتی شخصیتها بازنمایی میشود. قاسمی با بهره گیری از جملات طولانی، ساختارهای موسیقایی زبان، بازی با صداها و ایجاد ریتم درونی، سبک را به عنصر سازنده دنیای داستان تبدیل میکند. خواننده از طریق همین الگوهای سبکی، نه از راه محتوا، به تجربه ای روان‌شناختی و گسست‌مند از جهان داستان وارد میشود. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان میدهد که سبک روایی و زبانی رضا قاسمی حاصل تعامل منسجم لایه های واژگانی، نحوی، بلاغی و روایی است و معنا در آثار او از پیوند ساختار روایت با شیوه بیان شکل میگیرد. در این رمانها، زبان فراتر از ابزار روایت، نقشی معنا‌ساز ایفا میکند و در بازنمایی مفاهیمی چون بحران هویت، مهاجرت، تنهایی و گسست انسان معاصر مؤثر است. بر این اساس، سبک قاسمی را میتوان سبکی چندلایه، نوآورانه و معناگرا با جایگاهی متمایز در ادبیات داستانی معاصر فارسی دانست. همچنین، نتایج پژوهش بر کارآمدی رویکرد تلفیقی روایت‌شناسی و سبک‌شناسی تأکید دارد و میتواند مبنایی برای مطالعات تطبیقی و توسعه پژوهشهای سبک‌شناختی در ادبیات فارسی باشد.Stylistics, novel, Reza Ghasemi, linguistic layer, syntactic layer, rhetorical layer.سبک‌شناسی, رمان, رضا قاسمی, لایه زبانی, لایه نحوی, لایهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2038.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2038.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناسانه رمانهای رضا قاسمیhttps://bahareadab.com/en/article/A Stylistic Study of Reza Ghasemi's Novels

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Parallel Structures in Persian and English Translations of the Holy Quran: A Comparative Study of Juz’ 30 Based on Nigel Fabb’s Theoryساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فب127152826610.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8266faسهیلامحمدپوردانشجوی دکتری زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no soheila.mohammadpour@iau.ac.irزهراابوالحسنی چیمهدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesZahra.abolhasani@ut.ac.ir مهنازکربلائی صادقاستادیار گروه زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noMahnaz.K.Sadegh@iau.ac.irJournal Article14050110BACKGROUND AND OBJECTIVES: Parallel structures are among the major rhetorical devices in the Holy Qur’an, functioning at different linguistic levels to create cohesion, foreground meaning, and intensify the aesthetic effect of the text. The thirtieth part of the Qur’an, due to its brevity, structural compactness, and frequent patterns of repetition and symmetry, provides an appropriate corpus for examining this phenomenon. This study aims to investigate parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an and to analyze how they are reflected in two Persian and English translations, namely those by Fooladvand and Arberry. METHODOLOGY: The study adopts a descriptive-analytical approach and is based on library research. The data were extracted from the verses of the thirtieth part and classified according to Nigel Fabb’s theoretical framework, with its operational extension into four levels: syntactic, morphological-lexical, phonological, and discourse. Alongside the statistical analysis of the data, three surahs—Al-Nāziʿāt, Al-Takwīr, and Al-Nās—were selected as representative samples for a more detailed examination of parallel structures and their representation in the two translations. FINDINGS: The findings indicate that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an constitute a systematic and multilayered phenomenon. They play a significant role in organizing the semantic relations of the verses, reinforcing textual cohesion, creating rhythm, and foregrounding central concepts. The analysis of the translations further shows that Fooladvand’s translation performs more prominently in representing syntactic relations, lexical continuity, and discourse cohesion, whereas‌‌Arberry’s translation shows a statistically significant difference in recreating the phonological, rhythmic, and literary aspects of the original text. CONCLUSION: The study concludes that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an are not merely rhetorical ornaments, but fundamental elements in shaping meaning, establishing cohesion, and guiding the audience’s reception. The comparison of the translations also suggests that transferring such structures in Qur’anic translation requires a balance between preserving form, conveying meaning, and recreating rhetorical effect. This balance varies according to the level of parallelism and the contextual function of each structure.زمینه و هدف: ساختارهای موازی از مهمترین سازوکارهای بلاغی در قرآن کریم بشمار میآیند که در سطوح مختلف زبانی در ایجاد انسجام، برجسته سازی معنا و تقویت اثر هنری متن نقش دارند. جزء سی‌ام قرآن کریم به دلیل ایجاز، فشردگی ساختاری و بسامد بالای الگوهای تکرار و تقارن، زمینه ای مناسب برای بررسی این پدیده فراهم میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم و تحلیل چگونگی بازتاب آنها در دو ترجمه فارسی و انگلیسی قرآن، یعنی ترجمه فولادوند و ترجمه آربری است. روشها: این پژوهش با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعۀ کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از آیات جزء سی‌ام استخراج و بر اساس چارچوب نایجل فب، با بسط عملیاتی آن به چهار سطح نحوی، صرفی ـ واژگانی، آوایی و گفتمانی طبقه بندی و تحلیل شده اند. همچنین در کنار بررسی آماری داده ها، سه سوره نازعات، تکویر و ناس بعنوان نمونه های نماینده برای تحلیل دقیقتر‌ ساختارهای موازی و نحوۀ بازتاب آنها در ترجمه ها انتخاب شده اند. یافته ها:.یافته های پژوهش نشان میدهد که ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم پدیده ای نظام‌مندوچندلایه اند که در سازماندهی معنایی آیات، تقویت انسجام متنی، ایجاد آهنگ و برجسته سازی مفاهیم محوری نقش مهمی ایفا میکنند. نتایج بررسی ترجمه ها نیز نشان میدهد که ترجمه فولادوند در بازنمایی روابط نحوی، پیوستگی واژگانی و انسجام گفتمانی عملکرد برجسته تری دارد، درحالیکه ترجمۀ آربری در بازآفرینی جنبه های آوایی، ریتمیک و ادبی متن تفاوت آماری معناداری نشان میدهد. نتیجه گیری:بر اساس نتایج این پژوهش، ساختارهای موازی در جزء سی‌ام صرفا آرایه ای بلاغی نیستند، بلکه عناصری بنیادین در شکل‌دهی معنا، ایجاد انسجام و هدایت دریافت مخاطب محسوب میشوند. همچنین مقایسۀ ترجمه ها نشان میدهد که انتقال این ساختارها در ترجمۀ قرآن مستلزم ایجاد تعادل میان حفظ ساختار، انتقال معنا و بازآفرینی اثر بلاغی متن است که این تعادل بسته به سطح توازی متفاوت است و مترجم باید متناسب با بافت و نوع ساختار موازی، راهبرد ترجمه ای مناسب را برگزیند.Parallel structures", "Thirtieth part of the Holy Qur’an", "Qur’anic translation studies", "Fooladvand", "Arberry", "Qur’anic rhetoricساختارهای موازی, جزء سی‌ام قرآن کریم, ترجمه پژوهی قرآنی, فولادوند, آربری, بلاغت قرآنیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2039.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2039.pdfhttps://bahareadab.com/article/ساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فبhttps://bahareadab.com/en/article/Parallel Structures in Persian and English Translations of the Holy Quran: A Comparative Study of Juz’ 30 Based on Nigel Fabb’s Theory

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823A comparative study of proverbs in Persian and Kurdish (Middle Kurmanji dialect) from the perspective of Searle's speech actsبررسی تطبیقی ضرب‌المثل در زبانهای فارسی و کردی (گویش کرمانجی میانه) از دیدگاه کنشهای گفتاری سرل153177827210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8272faشهیلاحمید محمددانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه صلاح‌الدین، اربیل، عراق.yesShahla.muhamad@epu.edu.iqیوسفشریف سعیداستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پلی‌تکنیک اربیل، دانشکده تکنیکی شقلاوه عراق.noYousif.saeed@su.edu.krdJournal Article14050115BACKGROUND AND OBJECTIVES: Proverbs, as one of the richest elements of oral literature, are considered efficient and dynamic tools for conveying the speaker"s intention and performing linguistic actions in various social contexts, beyond sentences with a fixed and melodious structure. Examining these expressions from a pragmatic perspective can reveal the hidden aspects of the mentality and culture of societies. The present study aims to perform a pragmatic analysis and comparison of proverbs in Persian and the Middle Kurmanji (Sorani) Kurdish dialect based on John Searle"s speech act theory in order to determine the functional pattern of these expressions in the collective wisdom of the two cultures METHODOLOGY: This study was conducted with a descriptive-analytical approach and based on a corpus of 1813 proverbs, including 1190 Persian and 623 Kurdish. The research data were extracted and evaluated and classified quantitatively and qualitatively based on five speech act categories (declarative, persuasive, emotional, warning, and imperative) FINDINGS: The statistical distribution and hierarchy of actions in both languages ​​have a completely identical pattern. The declarative action with the highest frequency (Persian 817 cases and Kurdish 443 cases) is the most frequently used action, which indicates the main and fundamental function of proverbs in describing realities and representing the world. After it, there is the persuasive action, which reflects their educational role and social control. The very low frequency of the imperative action (only 5 cases in Persian and 3 cases in Kurdish) proves that the nature of proverbs is completely impersonal. This surprising alignment in the distribution of actions indicates deep cognitive, cultural commonalities and intellectual roots between the speakers of these two languages; although subtle differences are observed in the metaphors and metaphors used (naturalistic elements in Kurdish and more abstract concepts in Persian) to realize these actions CONCLUSION: The Sorani Kurdish dialect relies more on elements of nature, mountains, and rural life to construct persuasive or declarative actions; while Persian proverbs, due to their historical diversity of urbanization and strong influence from classical literature, often use more abstract or urban metaphors.زمینه و هدف: ضرب‌المثلها بعنوان یکی از غنیترین عناصر ادبیات شفاهی، فراتر از جملاتی با ساختار ثابت و آهنگین، ابزارهایی کارآمد و پویا برای انتقال نیت گوینده و انجام کنشهای زبانی در بافتارهای گوناگون اجتماعی بشمار میروند. بررسی این عبارات از منظر کاربردشناسی میتواند زوایای پنهان ذهنیت و فرهنگ جوامع را آشکار سازد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کاربردشناختی و مقایسه ضرب‌المثلهای زبان فارسی و گویش کردی کرمانجی میانه (سورانی) بر اساس نظریه کنشهای گفتاری جان سرل انجام شده است تا الگوی کارکردی این عبارات در خرد جمعی دو فرهنگ مشخص گردد. روش: این پژوهش با رویکردی توصیفی- تحلیلی و بر پایه یک پیکره زبانی متشکل از 1813 ضرب‌المثل شامل 1190 مورد فارسی و 623 مورد کردی صورت پذیرفته است. داده های پژوهش استخراج شده و بر اساس پنج مقوله کنش گفتاری (اظهاری، ترغیبی، عاطفی، هشداری و تعهدی) به صورت کمی و کیفی مورد ارزیابی و طبقه بندی قرار گرفتند. یافته های پژوهش: توزیع آماری و سلسله مراتب کنشها در هر دو زبان الگوی کاملاً یکسانی دارد. کنش اظهاری با بالاترین بسامد (فارسی 817 مورد و کردی 443 مورد) پرکاربردترین کنش است که نشان‌دهنده کارکرد اصلی و بنیادین ضرب‌المثلها در توصیف واقعیتها و بازنمایی جهان است. پس از آن، کنش ترغیبی قرار دارد که بازتاب‌دهنده نقش تعلیمی و کنترل اجتماعی آن‌هاست. بسامد بسیار ناچیز کنش تعهدی (تنها 5 مورد فارسی و 3 مورد کردی) ثابت میکند که ماهیت ضرب‌المثلها کاملاً غیرشخصی است. این همسویی شگفت‌انگیز در توزیع کنشها، نشان‌دهنده اشتراکات عمیق شناختی، فرهنگی و هم‌ریشگی فکری میان متکلمان این دو زبان است؛ هرچند تفاوتهای ظریفی در بوم‌وردها و استعاره های به کار رفته (عناصر طبیعت‌گرا در کردی و مفاهیم انتزاعی‌تر در فارسی) جهت تحقق این کنشها مشاهده میشود. نتایج: گویش کردی سورانی برای ساختن کنشهای ترغیبی یا اظهاری، بیشتر وام‌دار عناصر طبیعت، کوهستان و زیست روستایی است؛ در حالی که ضرب‌المثلهای فارسی به دلیل تنوع تاریخی شهرنشینی و تأثیرپذیری شدید از ادبیات کلاسیک، غالباً از استعاره های انتزاعی‌تر یا شهریتر بهره میبرند.Pragmatics, Speech Act Theory, John Searle, Proverbs, Persian Language, Kurdish Language (Sorani)کاربردشناسی, نظریه کنشهای گفتاری, جان سرل, ضرب‌المثل, زبان فارسی, زبان کردی (سورانی).https://bahareadab.com/downloadPDF/2040.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2040.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تطبیقی ضرب‌المثل در زبانهای فارسی و کردی (گویش کرمانجی میانه) از دیدگاه کنشهای گفتاری سرلhttps://bahareadab.com/en/article/A comparative study of proverbs in Persian and Kurdish (Middle Kurmanji dialect) from the perspective of Searle's speech acts

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Study and analysis of proverbs and proverbial sayings as a genre along with an analysis of its artistic structures.بررسی و تحلیل امثال و حکم منثور به مثابه ژانر همراه با تحلیل هنرسازه های آن179200827310.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8273faساغرسلمانی‌نژاد مهرآبادیدانشیار گروه زبانهای خارجه و ادبیات فارسی، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران.yessalmaninejad@kntu.ac.irعلیرضافولادیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.no fouladi@kashanu.ac.irفاطمهپوررضاییدانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فارس، واحد آباده، آباده، ایران.nomailto:fpr7940@gmail.comJournal Article14050111BACKGROUND AND OBJECTIVES: Proverbs and maxims, with their rich history, have been of interest in the admonitions since long ago and have generally emerged from . Genre is one of the new types of literary sciences whose main subject is to classify literary works in terms of content and form into limited and specific groups. proverbs and maxims. A proverb or maxim is any short and common saying, usually in the form of a clichéd expression, expressing a symbolic state with a deep and admonishing meaning and having numerous examples that liken the subject or event under debate and discussion to it. "Promise; the plural of wisdom refers to advice, counsel, or moral sayings that, if acted upon, lead to salvation." METHODOLOGY: method used in this study is descriptive and analytical. In this regard, several questions about the theoretical foundations and definition of poetry were posed to 6 chatbots. The answers of each of these chatbots were different in appearance; but in terms of the basics, they were close and similar. The chatbots were somewhat successful in defining and presenting the basics of poetry; but in the end, when they were asked to create a poem with a few words; all six chatbots simply created sentences with literary imagery; but meter and music were not used in most of these writings. FINDINGS: In this study, in addition to extracting genre signs, the aesthetic basis of proverbs and sayings has also been expressed through statistical comparison, and it has been shown which of the artistic constructs in proverbs and sayings have a higher frequency, which have a lower frequency, and how artistic constructs affect literary form. CONCLUSION: According to the studies and findings of this research, based on the comparison of genre characteristics in proverbs and sayings, it can be introduced as a genre by having an age and background, having a tone and a way of presentation. In addition, by analyzing the artistic structures of Dehkhoda"s proverbs and sayings from the perspective of rhetoric, we found that the basis of artistic structures is music, literary devices and other combinations in the shadow that highlight vocabulary, images and aesthetic themes.زمینه و هدف: امثال و حکم با پیشینه پربار آن در پندنامه ها از دیرباز مورد توجه بوده و بطور کلی از مثل و حکم بوجود آمده است. مثل یا دستان، هرگفتار کوتاه و شایع و معمولاً در قالب بیانی کلیشه ای و بیان‌کننده حالتی نمادین با معنایی عمیق و اندرزگونه و دارای مصادیق متعدد است که موضوع یا رویداد مورد مجادله و بحث را به آن تشبیه میکنند، «حکم؛ جمع حکمت ها به پندها، نصیحتها یا سخنان اخلاقی میگویند که عمل به آن موجب رستگاری میشود». ژانر یکی از اقسام جدید علوم ادبی است که موضوع اصلی آن طبقه بندی کردن آثار ادبی از نظر ماده و صورت در گروههای محدود و مشخص است. روشها: روش استفاده شده در این پژوهش روش توصیفی و تحلیلی است. در این راستا این سؤال طرح شد که آیا امثال و حکم ویژگیهایی دارند که بتوان آنها را در دسته بندیهای انواع ادبی و ژانر قرار داد و اگر پاسخ مثبت است این ویژگیها کدامند و چه سازه هایی در این آثار وجود دارد که میتوان بر این اساس آنها را بعنوان ژانر قلمداد کرد؟ یافته ها: در این پژوهش علاوه بر استخراج نشانه های ژانر، همچنین مبنای زیباشناختی امثال و حکم با مقایسه آماری بیان شده است و نشان داده شده است کدامیک از هنرسازه ها در امثال و حکم، بسامد بیشتر، کدامیک بسامد کمتری دارند و چگونه هنرسازه ها بر فرم و صورت ادبی تأثیر میگذارند. نتیجه گیری: طبق بررسیها و یافته های این پژوهش، براساس تطبیق ویژگیهای ژانر در امثال و حکم میتوان آن را با داشتن قدمت و پیشینه، داشتن لحن و شیوه ارائه، ژانر معرفی کرد. علاوه بر آن با تحلیل هنرسازه های امثال و حکم دهخدا از دیدگاه بلاغت دریافتیم که، اساس هنرسازه ها، موسیقی، آرایه های ادبی و دیگر ترکیبات در سایه است که موجب برجسته سازی واژگان، تصاویر و مضامین جمال شناسانه میشود.Stylistics, literary genre, structural art, Proverbs and sayingsسبک‌شناسی, نوع ادبی, هنر سازه, امثال و حکمhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2041.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2041.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل امثال و حکم منثور به مثابه ژانر همراه با تحلیل هنرسازه های آنhttps://bahareadab.com/en/article/Study and analysis of proverbs and proverbial sayings as a genre along with an analysis of its artistic structures.

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Rhetorical and Persuasive Style in Fihi Ma Fihi Based on Fairclough’s Theoryتحلیل سبک خطابی و اقناعی در فیه ما فیه با تکیه بر نظریه فرکلاف201217827710.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8277faمحمدرضااختریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.noفاطمهمدرسیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.yesf.modarresi@urmia.ac.ir Journal Article14050114BACKGROUND AND OBJECTIVES: Fihi Ma Fihi, as a discursive and didactic work, reflects Rumi’s distinctive method of communicating with and persuading his audience. Drawing on Fairclough’s Critical Discourse Analysis (CDA), this study aims to examine the rhetorical and persuasive style of Rumi in Fihi Ma Fihi and to show how language, parables, direct address, and mystical arguments are employed to influence the audience. METHODOLOGY: This research adopts a descriptive–analytical approach. The data were extracted from the text of Fihi Ma Fihi and analyzed based on Fairclough’s three-dimensional model of discourse analysis: description, interpretation, and explanation. At the descriptive level, linguistic and rhetorical elements were examined; at the interpretive level, the relationship between the text and the audience was analyzed; and at the explanatory level, the connection between Rumi’s mystical discourse and the intellectual and social context was explored. FINDINGS: The findings indicate that in Fihi Ma Fihi Rumi employs various persuasive techniques such as question-and-answer structures, direct address, parables, anecdotes, references to Qur’anic verses and hadith, repetition, and semantic contrasts to persuade his audience. His language is simple and conversational yet highly influential, guiding the audience from superficial understanding toward deeper spiritual insight. In the text, Rumi appears in the role of a spiritual guide and authoritative teacher who speaks with discursive authority. CONCLUSION: The results show that the rhetorical and persuasive style of Fihi Ma Fihi functions as a means of conveying mystical teachings and reshaping the audience’s perspective. From the perspective of Fairclough’s theory, Rumi’s language is not merely a medium of expression but a discursive mechanism for meaning production, the establishment of spiritual authority, and the transformation of the audience’s mindset.زمینه و هدف: فیه ما فیه به عنوان اثری گفتاری و تعلیمی، بازتاب‌دهنده شیوه خاص مولانا در ارتباط با مخاطب و اقناع اوست. این پژوهش با تکیه بر نظریه تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف، با هدف بررسی سبک خطابی و اقناعی مولانا در فیه ما فیه انجام میشود و میکوشد نشان دهد که چگونه زبان، تمثیل، خطاب مستقیم و استدلالهای عرفانی در جهت تأثیرگذاری بر مخاطب به کار گرفته شده اند. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. داده های پژوهش از متن فیه ما فیه استخراج و بر اساس مدل سه سطحی فرکلاف، شامل توصیف، تفسیر و تبیین، تحلیل شده اند. در سطح توصیف، عناصر زبانی و بلاغی؛ در سطح تفسیر، رابطه متن با مخاطب؛ و در سطح تبیین، پیوند گفتمان عرفانی مولانا با زمینه های فکری و اجتماعی بررسی شده است. یافته های پژوهش: یافته ها نشان میدهد که مولانا در فیه ما فیه از شیوه هایی چون پرسش و پاسخ، خطاب مستقیم، تمثیل، حکایت، آیه و حدیث، تکرار و تقابلهای معنایی برای اقناع مخاطب بهره میگیرد. زبان او ساده، گفتاری و درعین‌حال اثرگذار است و مخاطب را از فهم ظاهری به سوی دریافت باطنی هدایت میکند. جایگاه مولانا در متن، جایگاه مرشد و دانای معنوی است که با اقتدار گفتمانی سخن میگوید. نتایج پژوهش: نتایج نشان میدهد که سبک خطابی و اقناعی فیه ما فیه ابزاری برای انتقال آموزه های عرفانی و تغییر نگرش مخاطب است. بر پایه نظریه فرکلاف، زبان مولانا تنها وسیله بیان نیست، بلکه سازوکاری گفتمانی برای تولید معنا، تثبیت اقتدار معنوی و بازسازی ذهنیت مخاطب به شمار میآید.Fihi Ma Fihi, Rumi, Critical Discourse Analysis, Norman Fairclough, rhetorical style.فیه ما فیه, مولانا, تحلیل گفتمان انتقادی, نورمن فرکلاف, سبک خطابی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2042.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2042.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل سبک خطابی و اقناعی در فیه ما فیه با تکیه بر نظریه فرکلافhttps://bahareadab.com/en/article/Rhetorical and Persuasive Style in Fihi Ma Fihi Based on Fairclough’s Theory

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823A Stylistic Analysis of the Manuscripts of the Divan of Abd al-Razzaq ibn Ali Asghar, Known as “Attar” and “Sheikh Attar”سبک‌شناسی نسخ خطّی «عبدالرّزاق‌ ابن علی‌اصغر» ملقب به «عطّار» و «شیخ عطّار»219238828010.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8280faشیماپرهیزکاردانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.no sh.parhizkar.98@gmail.comاسماعیلتاج‌بخشاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.yese.tajbakhsh@atu.ac.ir Journal Article14050114BACKGROUND AND OBJECTIVES: The Divan of Abd al-Razzaq ibn Ali Asghar, known by the pen names “Attar” and “Sheikh Attar,” is one of the poetic manuscripts of the Qajar period that, despite its codicological and literary significance, has not yet been critically edited or systematically studied. According to the information recorded in the National Union Catalogue of Iranian Manuscripts (Fankha) and the internal evidence of the Divan, the poet was a contemporary of Mozaffar al-Din Shah Qajar. This study aims to introduce the two extant manuscripts of the poet’s Divan and to examine the stylistic characteristics of his poetry. It also investigates the poet’s indebtedness to earlier Persian poets as well as his literary and linguistic innovations. METHODOLOGY: This research was conducted through library-based investigation using a descriptive-analytical approach. The text of the Divan was critically edited according to the eclectic method, with the manuscript preserved in the Library of the Islamic Consultative Assembly serving as the base manuscript and the manuscript preserved in the University of Tehran Library as the secondary witness, while adhering to the principles of critical textual editing. FINDINGS: The findings indicate that the dominant style of the poet’s works belongs to the Iraqi School. Nevertheless, linguistic, literary, and intellectual features associated with the Khorasani School, the Indian School, and the Maktab-e Voqūʿ (School of Voqūʿ) are also evident throughout the Divan. The most prominent rhetorical devices are simile-based structures, allusion, and alliteration, all of which reflect the poet’s literary and linguistic creativity. Furthermore, the influence of Hafez and Saʿdi, together with the incorporation of elements of Persian folk literature, constitutes one of the distinctive features of the Divan. CONCLUSION: The findings demonstrate that the Divan of Abd al-Razzaq ibn Ali Asghar deserves scholarly attention not only for its codicological value but also for its stylistic significance. His poetic language is distinguished by the extensive use of rhetorical and figurative devices while remaining fluent and free from excessive verbal and semantic complexity. Love and the depiction of the emotional states of the lover and the beloved constitute the central themes of his poetry. As a Twelver Shiʿi poet, he consistently expresses his devotion to the Fourteen Infallibles, particularly Imam Ali (peace be upon him), throughout the Divan. Mystical and Sufi themes are likewise evident in his poetry. His poems are composed in a variety of classical Persian poetic forms, including the qaṣīda, ghazal, rubāʿī, and other verse forms.زمینه و هدف: دیوان اشعار «عبدالرّزاق ابن علی‌اصغر» ملقّب به «عطّار» و «شیخ عطّار» از جمله نسخه های خطّی دوران قاجار است که با وجود ارزش نسخه شناسی و ادبی تا کنون هیچگونه تصحیح و پژوهشی روی آن صورت نگرفته است. بر اساس اطّلاعات موجود در فهرست فنخا و شواهد درون‌متنی دیوان، شاعر، معاصر مظفّرالدین شاه قاجار است. هدف این پژوهش معرّفی دو نسخه موجود از دیوان شاعر و برّرسی ویژگیهای اشعار وی با رویکردی سبک‌شناسانه است. همچنین این مقاله میکوشد تأثیرپذیری شاعر از شعرای پیش از خود و نوآوریهای ادبی-زبانی وی را واکاوی کند. روش‌شناسی: این پژوهش به روش کتابخانه ای و با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام شده است. همچنین متن دیوان بر اساس نسخه موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی به عنوان نسخه اساس و نسخه موجود در کتابخانه دانشگاه تهران به عنوان نسخه بدل، به روش التقاطی و با رعایت اصول تصحیح انتقادی، تصحیح شده است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان‌ میدهد، شیوه غالب سرایش شاعر در چهارچوب سبک عراقی قرار میگیرد؛ با این حال مؤلّفه هایی از سبک خراسانی، سبک هندی و مکتب وقوع در لایه های زبانی، فکری و ادبی شاعر وجود دارد. اصلیترین آرایه های موجود در دیوان، ساختارهای مبتنی بر تشبیه، تلمیح و واج‌آرایی است که نوآوریهای ادبی-زبانی شاعر را نمایان میسازد. همچنین تأثیرپذیری شاعر از حافظ و سعدی و بهره گیری وی از عناصر ادبیات عامیانه از ویژگیهای برجسته دیوان به شمار میرود. نتیجه گیری: برآیند این پژوهش نشان میدهد، دیوان عبدالرّزاق ابن علی‌اصغر، افزون بر ارزش نسخه شناسی، از دیدگاه سبک‌شناسی نیز شایسته توجه است. زبان شعری او درصد بالایی از آرایه هایی بدیعی و بیانی را شامل میشود؛ با این همه کاملا روان و دور از پیچیدگیهای لفظی و معنایی است. بنمایه اصلی اشعار؛ عشق و توصیف حالات عاشق و معشوق است. عبدالرّزاق شاعری شیعه مذهب است و در سرتاسر دیوان، ارادت خویش به چهارده معصوم به ویژه حضرت علی علیه السّلام را ابراز کرده است. در شعرهای وی مضمونهای عرفانی و صوفیانه نیز وجود دارد. او در قالبهایی مانند: قصیده، غزل، رباعی و ... شعر سروده است.Abd al-Razzaq ibn Ali Asghar, Attar , Sheikh Attar, Manuscript, Stylisticsعبدالرّزاق ابن علی‌اصغر, عطّار, شیخ عطّار, نسخه خطّی, سبک‌شناسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2043.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2043.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی نسخ خطّی «عبدالرّزاق‌ ابن علی‌اصغر» ملقب به «عطّار» و «شیخ عطّار»https://bahareadab.com/en/article/A Stylistic Analysis of the Manuscripts of the Divan of Abd al-Razzaq ibn Ali Asghar, Known as “Attar” and “Sheikh Attar”

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Representation of the worldview of contemporary poets in the metaphors of existence in Persian poetry (1370–1400)بازنمایی جهانبینی شاعران معاصر در استعاره های هستیمند شعر فارسی (۱۳۷۰–۱۴۰۰)239257828110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8281faمریمساکیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.noSaki.maryam66@gmail.comلیلاهاشمیانهیئت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.yesl.hashemian@basu.ac.ir Journal Article14050111BACKGROUND AND OBJECTIVES: Ontological metaphors are fundamental pillars of cognitive linguistics, enabling humans to represent abstract experiences and complex concepts through concrete, tangible entities. In literature, metaphors function not merely as aesthetic devices, but as cognitive tools reflecting the poet"s worldview and capacity to construct new realities. In contemporary Persian poetry, however, a deep rift exists between employing metaphors for meaning-making and using them as repetitive, conventional patterns. This study aims to investigate whether the metaphorical patterns employed in the works of four contemporary poets—Seyyed Ali Salehi, Akbar Exir, Abolfazl Pasha, and Shahram Mirzaei—have contributed to semantic richness or have instead fallen into the trap of stereotyping and cliché representations. METHODOLOGY: Lakoff and Johnson’s conceptual metaphor framework and applying a descriptive-analytical method, this study examines ontological metaphors in the selected poetry collections published between 1991 and 2021 (1370 to 1400 AH) FINDINGS: indicate that while the statistical distribution of metaphors varies among the four poets, a qualitative analysis reveals a dominant reductionist pattern. Specifically, the 38% predominance of objectification (reification) metaphors in Shahram Mirzaei"s poetry, coupled with a 73% dominance of personification metaphors in Akbar Exir"s work, demonstrates an over-reliance on simplification mechanisms. These results suggest that rather than pushing linguistic boundaries to represent the world, these poets have reverted to established, conventional formulas. CONCLUSION: this study concludes that the ontological representation in these works leads to transient expressions rather than creating novel and enduring literary horizons. The lack of structural innovation in metaphors and the tendency toward familiar patterns serve as key factors preventing these poets from transitioning from fleeting literary trends to a lasting status in the history of contemporary Persian literature. These findings highlight the vital necessity of refining the quality of ontological metaphors to achieve genuine literary originality.زمینه و هدف: استعاره های هستیمند(Ontological Metaphors) از ارکان بنیادین نظریه زبانشناسی شناختی به شمار میروند که از طریق آنها، انسان تجربه های انتزاعی و مفاهیم پیچیده را در قالب موجودات یا پدیده های ملموس و عینی بازنمایی میکند. در حوزه ادبیات، کارکرد استعاره فراتر از یک آرایه زیبایی‌شناختی صرف است و ابزاری برای بازتاب جهانبینی شاعر و خلق واقعیت‌های نو محسوب میشود. با اینحال، در شعر معاصر فارسی، شکاف عمیقی میان به کارگیری استعاره برای خلق معنا و استفاده از آن به عنوان یک الگوی تکراری و کلیشه ای وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی این مسئله انجام شده است که آیا الگوهای استعاریِ به کاررفته در آثار چهار شاعر معاصر (سیدعلی صالحی، اکبر اکسیر، ابوالفضل پاشا و شهرام میرزایی) به غنای معنایی انجامیده یا به کلیشه سازی و بازنماییهای تکراری محدود شده اند. روش مطالعه : این پژوهش با بهره گیری از چارچوب نظری استعاره شناختی لیکاف و جانسون و با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل مجموعه اشعار چهار شاعر نامبرده در بازه زمانی ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۰ است که استعاره های هستیمندبه کاررفته در آنهااستخراج، طبقه بندی و تحلیل شده اند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که اگرچه توزیع استعاره ها در آثار این چهار شاعر از نظر آماری متفاوت است، اما در سطح کیفی، الگویی تقلیل‌گرایانه بر آنهاحاکم است. به طور مشخص، غلبه ۳۸ درصدی استعاره های شیء‌انگاری در آثار شهرام میرزایی و تسلط ۷۳ درصدی استعاره های انسان‌انگاری در آثار اکبر اکسیر، نشان‌دهنده اتکای بیش از حد ذهن شاعران به مکانیسم‌های ساده سازی است. این نتایج حاکی از آن است که شاعران مورد مطالعه، به جای عبور از مرزهای شناخته شده زبان برای بازنمایی جهان، به الگوهای پیشین و تثبیت‌شده بازگشتند. نتیجه گیری: این پژوهش در نهایت نتیجه میگیرد که نوع بازنمایی هستیمند در آثار بررسی‌شده، به جای ایجاد افق‌های نو و ماندگار ادبی، به بازنمایی‌های گذرا انجامیده است. فقدان نوآوری در ساختار استعاره ها و گرایش به الگوهای آشنا، مانع اصلی گذار این شاعران از جریان‌های ادبی زودگذر به جایگاهی مستحکم در تاریخ ادبیات معاصر ایران است. این یافته ها ضرورت بازنگری در کیفیت استعاره های هستیمندرا برای دستیابی به اصالت ادبی در شعر معاصر برجسته می‌سازد.Conceptual metaphor, existential metaphors, Cognitive linguistics, contemporary Persian poetry, Anthropomorphism, objectification, containerizationاستعاره مفهومی, استعاره های هستیمند, زبانشناسی شناختی, شعر معاصر فارسی, انسان‌انگاری, شیءانگاری, ظرف‌انگاری.https://bahareadab.com/downloadPDF/2044.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2044.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازنمایی جهانبینی شاعران معاصر در استعاره های هستیمند شعر فارسی (۱۳۷۰–۱۴۰۰)https://bahareadab.com/en/article/Representation of the worldview of contemporary poets in the metaphors of existence in Persian poetry (1370–1400)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Introduction and review of manuscripts of the explanation of the Neyshaburi riddle by Sadegh Rokniمعرفی و بررسی نسخه های خطی شرح دستور معمای نیشابوری از صادق رکنی259280828410.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8284faامیدمجداستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.no majdomid@ut.ac.irسیهون جانگدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yessihoon@ut.ac.ir Journal Article14041209BACKGROUND AND OBJECTIVES: Dastur-e Moʿammā" (The Rule of Riddles) by Mir Ḥossein Neyshāburi is a work by one of the riddle-composers (moʿammā-sarāyān) of the Timurid period. Ṣādeq Rokni is one of the commentators who wrote a commentary on this work to facilitate the understanding of his riddles. This article, with the general aim of identifying the heritage of Persian literature, introduces three manuscript copies of Rokni"s commentary and examines them in terms of their formal (paleographic) and content-related features. METHODOLOGY: In editing the three manuscripts, an intermediate (bayna-bayn) method of critical editing was employed. The examination and analysis of the manuscripts are based on a comparison of the three copies, and the article is written in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: The three manuscripts, designated by the abbreviations Malek, Markaz, and Mar, were examined. In terms of formal and structural features—script, ink color, textual lacunae, marginalia, the prose rendering of the riddle verses, and the conjoined or disjoined writing of words due to the scribes" practices—it was observed that, in comparison, the scribal hand in the Markaz manuscript is good, followed by the Malek manuscript, whereas the Mar manuscript has poor handwriting and is difficult to read; the Mar manuscript also contains extensive textual lacunae and omissions in the commentary of certain riddles. Regarding textual completeness, the Markaz manuscript contains the complete text of the commentary. The verses in all three manuscripts are rendered in prose; only in the Markaz and Malek manuscripts did the scribes write the name of the riddle in red ink and mark the hemistichs with red symbols, whereas this is not the case in the Mar manuscript. The style of the work belongs to the simple prose style of the Timurid period. In addition to commenting on Dastur-e Moʿammā, Rokni also wrote a commentary on Nīshābūrī"s treatise "The Ninety-Nine Names of God." In the Mar and Markaz manuscripts, this commentary appears at the beginning of the manuscript, whereas in the Malik manuscript it appears at the end. In terms of content structure, the work conforms to Neyshāburi"s original text: it begins with the same barāʿat-e estehlāl verses as Neyshāburi, followed by an introduction presenting Neyshāburi, his devotion to Amīr Ali Shir Navāʾi, and definitions of the riddle (muʿammā). Following Neyshāburi"s work, it presents the operations of riddle-craft, and after citing each riddle, provides a commentary on the verse. At the end, a section on loghaz (wordplay/cryptic riddles) and mādde-ye tārikh (chronogram) is also included. CONCLUSION: Among the edited manuscripts of Rokni"s riddle commentary, the Markaz and Malik manuscripts are preferable to the Mar manuscript. Rokni wrote his commentary on Neyshāburi"s riddles with the aim of facilitating easy understanding and solving of his riddles. His work not only contributes to a better understanding and explanation of the riddles in "Dastur-e Moʿammā" but also holds a distinctive place in the history of riddle studies, in understanding the art of riddle-composition (moʿammā-sarāyi) and how such riddles are solved.زمینه و هدف: «دستور معما» اثر میرحسین نیشابوری از معماسرایان دورۀ تیموری است، صادق رکنی، یکی از شارحانی است که برای فهم آسان معماهای او این اثر را شرح گفته است. در این مقاله با هدف کلی شناسایی میراث ادب فارسی، سه نسخه خطی شرح رکنی معرفی و از نظر ویژگیهای ظاهری و محتوایی بررسی شده است. روش: در تصحیح سه نسخه خطی شیوه تصحیح بینابین استفاده شده است؛ بررسی و تحلیل نسخه ها بر مبنای مقایسه سه نسخه است و نگارش مقاله به شیوۀ توصیفی تحلیلی میباشد. یافته ها: سه نسخه خطی با علایم اختصاری نسخه ملک، نسخه مرکز و نسخه مر مورد بررسی قرار گرفت، در ویژگیهای ظاهری و ساختاری، خط، رنگ، افتادگی متن، حاشیه نویسی، نگارش ابیات معما به نثر، متصل نویسی یا منفصل نویسی واژه ها به دلیل شیوه کتابت کاتبان دیده میشود که در مقایسه آنها، خط کاتب در نسخه مرکز و بعد در نسخه ملک خوب است اما نسخه مر بدخطی دارد و خوانش آن دشوار مینماید، در نسخه مر افتادگی متن و فراموشی شرح برخی معماها بسیار است. از نظر کامل بودن متن، نسخه مرکز متن کامل شرح را دارد، ابیات در هر سه نسخه به صورت نثر نوشته شده اند فقط در نسخه مرکز و ملک کاتبان با خط قرمز نام معما را نوشته اند و مصراعها را با علامت قرمز مشخص کرده اند اما در نسخه مر چنین نیست. سبک اثر جزو سبک نثر ساده دوره تیموری است. رکنی علاوه بر شرح دستور معما، رساله «نود ونه اسم خداوندی» نیشابوری را هم شرح کرده است. در نسخه مر و مرکز این شرح ابتدای نسخه است اما در نسخه ملک در انتهای نسخه آمده است. در ساختار محتوایی، منطبق با اثر نیشابوری است، با همان ابیات براعت استهلال نیشابوری شروع کرده، بعد از مقدمه در معرفی نیشابوری، ارادت او به امیرعلیشیرنوایی، تعاریف معما، بر طبق اثر نیشابوری اعمال معمایی را آورده و بعد از ذکر هر معما، بیت را شرح کرده است. در پایان نیز بخشی در مورد لُغز و ماده تاریخ قرار داده است. نتیجه گیری: از نسخه های تصحیح شده شرح معمای رکنی، نسخه مرکز و نسخه ملک بر نسخه مر ارجحیت دارند. رکنی شرح معماهای نیشابوری را با هدف فهم آسان و حل معماهای وی نوشته است و اثرش نه تنها به درک و توضیح بهتر معماهای رساله «دستور معما» کمک میکند، بلکه در تاریخ مطالعات معمایی، در شناخت هنر معماسرایی و چگونگی حل آن جایگاه ویژه ای دارد.Mir Hossein Neyshaburi, Sadegh Rokni, manuscript, correction, riddleمیرحسین نیشابوری, صادق رکنی, نسخه خطی, تصحیح, معما.https://bahareadab.com/downloadPDF/2045.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2045.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی و بررسی نسخه های خطی شرح دستور معمای نیشابوری از صادق رکنیhttps://bahareadab.com/en/article/Introduction and review of manuscripts of the explanation of the Neyshaburi riddle by Sadegh Rokni

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823An Archetypal Study of Dreams in Risāla Qushayriyya and Their Comparison with Ferdowsi’s Shāhnāmeh and Rumi’s Masnavi-ye Maʿnaviتجلی کهن‌الگوی رؤیا در ادب غنایی، حماسی و عرفانی؛ مطالعه تطبیقی رساله قشیریه، شاهنامه و مثنوی281306829210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8292faمریمکاظم‌‎‌پوردانش‌آموختۀ دکترای گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesmaryam.kazempour@iau.ac.irJournal Article14050115BACKGROUND AND OBJECTIVES: Dreams have long been recognized as a primary means of perceiving hidden realities and bridging the gap between the material world and the spiritual realm. This concept holds a distinguished place in Islamic mystical tradition. This study aims to examine the role of dreams in Risala al-Qushayriyya and provide a comparative analysis with the dreams depicted in Ferdowsi’s Shahnameh and Rumi’s Masnavi, utilizing Carl Gustav Jung’s analytical psychology. METHODOLOGY: This research employs a descriptive-analytical method, grounded in the theoretical framework of Carl Gustav Jung’s analytical psychology. FINDINGS: The findings indicate that in all three works, dreams possess symbolic, epistemic, and psychological functions in addition to their narrative role. Many of the dream themes correspond with fundamental Jungian archetypes, including the “Wise Old Man,” the “Self,” “the Journey,” the “Shadow,” and “rebirth.” CONCLUSION: Drawing upon the foundations of Islamic mysticism, Risala al-Qushayriyya portrays dreams not merely as reflections of the individual unconscious, but as a manifestation of the soul’s connection to the metaphysical realm (Malakut) and ultimate truth. This perspective, when evaluated alongside the archetypes present in the Shahnameh and the Masnavi, elucidates the fundamental role of dreams in shaping both character destiny and spiritual wayfaring (suluk).زمینه و هدف: رؤیا از دیرباز یکی از مهمترین ابزارهای ادراک حقایق غیبی و شناخت ساحتهای پنهان وجود انسان در پیوند میان جهان محسوس و عالم معنا بوده است. این مفهوم در سنت عرفانی اسلامی جایگاهی ممتاز دارد. هدف این پژوهش، بررسی جایگاه رؤیا در «رسالۀ قشیریه» و مقایسۀ تطبیقی آن با نمونه های رؤیا در «شاهنامۀ فردوسی» و «مثنوی معنوی» با تکیه بر آراء کارل گوستاو یونگ است. روش پژوهش: این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده و چارچوب نظری آن مبتنی بر روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ است. یافته ها: نتایج نشان میدهد که رؤیا در هر سه اثر، افزون بر کارکرد روایی، واجد کارکردهای نمادین، معرفتی و روانشناسی است. بسیاری از مضامین رؤیایی در این آثار با کهن‌الگوهای بنیادین یونگی، از جمله «پیر خرد»، «خویشتن»، «سفر»، «سایه» و «تجدید حیات» پیوند دارند. نتیجه گیری: رسالۀ قشیریه با تکیه بر مبانی عرفان اسلامی، رؤیا را فراتر از بازتاب ناخودآگاه فردی، جلوه ای از ارتباط روح با عالم ملکوت و ساحت حقیقت معرفی میکند؛ رویکردی که در مواجهه با کهن‌الگوهای مطرح در شاهنامه و مثنوی، تبیین‌کننده جایگاه بنیادین رؤیا در شکل گیری سرنوشت شخصیت‌ها و سلوک معنوی است.Dream, Risāla Qushayriyya, Shāhnāmeh, Masnavi-ye Maʿnavi, Archetypal Criticismرؤیا, رساله قشیریه, شاهنامه, مثنوی معنوی, نقد کهن‌الگویی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2046.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2046.pdfhttps://bahareadab.com/article/تجلی کهن‌الگوی رؤیا در ادب غنایی، حماسی و عرفانی؛ مطالعه تطبیقی رساله قشیریه، شاهنامه و مثنویhttps://bahareadab.com/en/article/An Archetypal Study of Dreams in Risāla Qushayriyya and Their Comparison with Ferdowsi’s Shāhnāmeh and Rumi’s Masnavi-ye Maʿnavi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823The Stylistic Position of Sadness and Sorrow in Mulla Taheri Naini’s Poemsجایگاه سبکی غم و اندوه در اشعار ملا طاهری نایینی307322829310.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8293faعلیرضابافرانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yes Bafrani57@pnu.ac.irJournal Article14050114BACKGROUND AND OBJECTIVES: The relationship between the “emotion of sadness” and “imagery” is one of the deepest and most fundamental aesthetic connections in Persian literature. Sadness in Persian poetry is not only a psychological state, but also the “driving engine” of many creative images, symbols, and metaphors. The overflow of emotion and emotion in the artist’s soul, along with his spiritual and biological experiences, provides the basis for the formation of a work of art and compels him to compose, create, and produce a work of art. Among the Persian poetic periods that can be referred to as a specific period and style in the history of Persian literature is the Indian or Isfahani period. Although its widespread appearance and appearance must be sought outside the borders of Iran and the court of the Indian Gurbani, it has also left behind countless poets both from the court and from the alleys and bazaars within Iran. Among these poets whose divan and works are adorned with the ornament of nature is Mulla Taheri Naini. Some of his poems are more famous and famous than himself, and he is among the poets who have added to the richness of his poetry by extensively using the emotion of sadness and grief. METHODOLOGY: This research, using a theoretical method and quantitative and qualitative analysis and presenting examples of Mulla Taheri"s poems, aims to examine the frequency of the emotion of sadness and grief and its role and position in its aesthetic and pictorial dimensions by examining it. FINDINGS: The studies show that Mulla Taheri has used measures appropriate to the feeling of sadness and grief, creating space, musical and metrical proportions, and the use of various rhetorical techniques in order to convey this emotion. CONCLUSION: The emotion of sadness and its dependencies has a significant appearance in the imagery of Molla Taheri"s poetry and has been manifested in the form of imaginary images, poetic compositions, musical repetitions, and poetic contrasts and contradictions. The sum of these components can be considered one of the reasons for the permanence and impact of Molla Taheri"s poetry and, to some extent, the identification of his style.زمینه و هدف : رابطۀ میان «عاطفه غم» و «تصویرسازی» ، یکی از عمیقترین و بنیادیترین پیوندهای زیبایی‌شناسی در ادبیات فارسی است. غم در شعر فارسی تنها یک حالت روانی نیست، بلکه «موتور محرّک» بسیاری از تصاویر خلاقانه، نمادها و استعاره هاست. غلیان احساس و عاطفه بر روح هنرمند به همراه تجربه های روحی و زیستی او زمینۀ شکل گیری اثر هنری را مهیا میکند و او را به سرودن، خلق کردن و ایجاد اثر هنری وا میدارد. از جمله دوره های شعری فارسی که می توان از آن به دوره و سبک خاص در تاریخ ادبیات فارسی یاد کرد ، دوره هندی یا اصفهانی است. دورانی که اگر چه نمود و جلوۀ گسترده اش را باید در خارج از مرزهای ایران و دربار گورگانیان هند جستجو کرد ؛ اما در داخل ایران نیز شعرای بی شماری را هم از دربار و هم از کوچه و بازار به یادگار گذاشته است. از جمله این شعرا که دیوان و آثار او به زیور طبع آراسته شده ملا طاهری نایینی است. او که شهرت و آوازۀ بعضی از شعرهایش از خود او بیشتر است، از جمله شاعرانی است که با استفادۀ گسترده از عاطفۀ غم و اندوه به غنای شعر خود افزوده است. روش ها : این پژوهش به روش نظری و تحلیل کمی و کیفی و با ارائۀ نمونه هایی از اشعار ملا طاهری بر آن است تا با بررسی کمی و کیفی عاطفۀ غم و اندوه به نقش و جایگاه آن در بعد زیبایی شناسی و تصویرگری آن بپردازد. یافته ها : بررسی‌ها نشان میدهد که ملا طاهری به منظور انتقال این عاطفه از تمهیداتی متناسب با احساس غم و اندوه، فضا سازی ، تناسب موسیقایی و وزنی و کاربرد شگردهای متنوّع بلاغی بهره جسته است. نتیجه گیری : عاطفۀ غم و اندوه و وابسته های آن در تصویرسازی شعر ملا طاهری نمود چشمگیری دارد و در قالب تصویرهای خیال، ترکیب‌های شاعرانه، تکرارهای موسیقایی و نیز تضاد و تناقض‌های شاعرانه جلوه گر شده است. مجموع این مولفه ها می تواند از جمله دلایل ماندگاری و تاثیرگذاری شعر ملاطاهری و تا حدودی تشخّص سبکی او نیز به شمار رود.Style, Molla Taheri, Sadness, Imageryسبک, ملا طاهری, غم و اندوه, تصویرگریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2047.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2047.pdfhttps://bahareadab.com/article/جایگاه سبکی غم و اندوه در اشعار ملا طاهری نایینیhttps://bahareadab.com/en/article/The Stylistic Position of Sadness and Sorrow in Mulla Taheri Naini’s Poems